blackredrose

Άγιο Βασίλη

2011-12-26T23:43:00.000+02:00

Άγιε μου Βασίλη
την φετινή χρονιά θέλω να μου φέρεις όσα έχεις ξεχάσει να μου φέρεις όλα τα προηγούμενα χρόνια. Και πίστεψε με είναι τόσο πολλά.

Και να ξέρεις τους κουραμπιέδες για φέτος θα τους φάω μόνος μου.

Η Σαλονίκη μου

2011-11-23T16:49:00.000+02:00

Η Θεσσαλονίκη είναι πάντα μια απο τις πόλεις που λατρεύω στην κυριολεξία. Βλέπεις είναι τόσο πολλές οι αναμνήσεις μου από αυτήν την πόλη, και μάλιστα αναμνήσεις εφηβικές, που δύσκολα σβήνουν από την μνήμη μου.
Παρόλα αυτά όμως στην πόλη ερχόμουν για λίγες στιγμές, που είτε είχαν να κάνουν με την επίσκεψη στην αγορά της είτε με επίσκεψη σε νοσοκομεία της, είτε με επίσκεψη σε φίλους και συγγενείς.
Αυτή την φορά λοιπόν αποφάσισα αφού μου δόθηκε η αφορμή να μείνω μια ολόκληρη εβδομάδα.
Έτσι χθές αποφάσισα να την περπατήσω λιγάκι και να προσπαθήσω να δέσω τις στιγμές με τις παλιές εφηβικές μου αναμνήσεις.
Τζίφος. Απογοήτευση. Η πόλη αυτή άλλαξε και δυστυχώς δεν βρήκα τα παλιά θετικά στοιχεία της. Έγινε πρωτεύουσα των Βαλκανίων. Πολυπολιτισμική πρωτεύουσα με όλη την σημασία της λέξης. Διαφορετικές κουλτούρες, διαφορετικές λαλιές, διαφορετικές διάλεκτοι. Όλα μοιάζουν τόσο διαφορετικά.

2011-11-11T11:04:00.000+02:00

Η μελαγχολία της βρόχινης μέρας είναι. Ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω.

2011-11-06T00:31:00.001+02:00

και επειδή όλα όσα παρακολουθούμε να γίνονται στην πολιτική σκηνή της χώρας μας με πικραίνουν λέω να αντιδράσω και να σας χαρίσω αυτό

Ελπίζω να σας αρέσει

Υ.Γ. Για την ακρίβεια το έκανα αυτό απλά για να γράψω κάτι αφού είχα καιρό να γράψω :-)

2011-10-14T13:00:00.000+03:00

πέρασαν μήνες, από την τελευταία φορά που έγραψα ένα κείμενο ένα μικρό σχόλιο........

Κοιτώ πίσω στον χρόνο και βλέπω ένα παιδί να κοιτά κρυφά από την γωνία. Παραφυλάει στην γωνία του σπιτιού και βγάζει το κεφάλι του σιγά-σιγά να δει τον ξένο. Κοιτούσε προς την μεριά μου. Προσπαθούσε να καταλάβει ποιος είναι αυτός ο άγνωστος που βρέθηκε έτσι ξαφνικά στην γειτονιά του.

-Τι κάνει εδώ; Γιατί ήρθε; Μοιάζει με κάποιο που έζησε παλιά εδώ.
-Μπα δεν είναι αυτός, εκείνος είχε φύγει μακριά. Ποτέ δεν άκουσε κανένας για αυτόν. Είχε ακούσει την ιστορία που έλεγαν οι μεγάλοι, πως άνοιξε η γη και τον κατάπιε.
-Ετούτος είναι αλλιώς. Είναι γέρος. Τα μαλλιά του είναι ασπρισμένα και γέρνει εμπρός. Ναι, δεν είναι αυτός.
-Μα ποιος είναι τελικά; Τι θέλει εδώ; Γιατί στέκεται και με κοιτά; Και το πρόσωπο του είναι τόσο χαραγμένο. Γεμάτο ρυτίδες. Λες και το όργωσαν για να το σπείρουν.

...........................................................................................

2011-10-13T11:37:00.000+03:00

Αναδημοσίευση.

2010-05-26T08:31:00.001+03:00

Διάβασα ένα πολύ ωραίο άρθρο του Καθηγητή κύριου Πιπερόπουλου στο γνωστό σάϊτ ειδήσεων www.troktiko.blogspot.com και δεν αντέχω να μην το αναδημοσιεύσω και εδώ. Απολαύστε τον άμεσο και χειμαρρώδη λόγο του κύριου Καθηγητή.

Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010

"Υπάρχει τέτοια χώρα; "

"Τον τίτλο της σημερινής μου «blog-άποψης» τον έθεσα ως ερώτηση ανήμερα της μεγάλης εορτής του Αγίου Πνεύματος στην εκπομπή του Γιώργου Αυτιά προσδιορίζοντας ότι σε αυτή την «άγνωστη» χώρα:
«Νταβαντζήδες και λαμόγια για να συνεχίζουν ανενόχλητα τις κλεψιές και τις απάτες τους βοηθούν να αναρριχηθούν και να βρεθούν σε καίριες θέσεις εξουσίας ανίκανα, ανίδεα, αδέξια, ανεύθυνα και ανήθικα ...
άτομα για να Κυβερνούν τους…ηλίθιους!»
Υπάρχει, λοιπόν, τέτοια χώρα; Ποιά είναι και πού βρίσκεται γεωπολιτικά; ΔΕΝ πήρα απάντηση από κανέναν στο πάνελ, ούτε έδωσα και εγώ ως ερωτών καμιά απάντηση αλλά σας παραθέτω μερικά βοηθήματα στην αναζήτηση της ταυτότητας αυτής της χώρας:
Χρειάστηκε, λένε οι ειδήσεις, να χρησιμοποιηθεί η κάμερα της google για να εντοπισθούν βιλάρες των 600, 800 ή 1500 τ.μ. και βάλε, με πισίνες ολυμπιακών προδιαγραφών και στον έλεγχο των ιδιοκτητών αυτών των «παλατιών» στα Βόρεια Προάστια της Αθήνας προέκυψαν άτομα με εισοδήματα όπως των «πτωχών Σαλονικιών» που αναφέρω παραπάνω!!! Κάποιοι λένε από τους ιδιοκτήτες εισέπραξαν και το επίδομα «κοινωνικής αλληλεγγύης» που έδωσε στους αναξιοπαθούντες συμπολίτες μας η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (δυστυχώς μόνο το ΜΙΣΟ καθότι το άλλο μισό το …απαγόρευσε η 3μελής Επιτροπή του ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΕΕ…Βρε τους κακομοίρηδες…)
Συνελήφθησαν και τέθηκαν σε διαθεσιμότητα, λένε οι ειδήσεις, ο Διευθυντής και ο υποδιευθυντής Πολεοδομίας σε «κοσμικά νησιά» του Αιγαίου επειδή είχαν ακίνητα και καταθέσεις που ΔΕΝ μπορούσαν να τα δικαιολογήσουν με βάση τον…μισθό τους!!!
Το περασμένο Σαββατοκύριακο, λένε οι ειδήσεις, το ΣΔΟΕ έλεγξε υπέρ-πολυτελή αυτοκίνητα Porsche, Ferrari, Lamborghini, bMW, Mercedes που ήταν σταθμευμένα έξω από γνωστά «μπουζουκτσίδικα» της Συμπρωτεύουσας (στην Πατρίδα μου τη Σαλονίκη). Και…ώ του θαύματος, αποκαλύφθηκε ότι οι ιδιοκτήτες τους δήλωναν στην εφορία ετήσια εισοδήματα του επιπέδου των πέντε έως και δέκα χιλιάδων ευρώ (όσο κοστίζουν δηλαδή τα τέσσερα λάστιχα τέτοιων…οχημάτων!!!)
Καλά τόσα χρόνια ΔΕΝ ξέρανε πώς να κάνουν ελέγχους;
ΠΟΘΕΝ έσχες καταθέτουν πολλά πολιτικά πρόσωπα και άλλοι ουσιαστικά δηλώνοντας «τι έχουν» και ΟΧΙ πώς και πότε τα απέκτησαν και σε ποιες off-shore corporations (δηλαδή παράκτιες επιχειρήσεις τα…καταχωρούν).
Να ζητούν, λένε οι Κυβερνώντες, ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ για κάθε τι που αγοράζουν οι καταναλωτές!…Να «καρφώνουν» λένε οι Κυβερνώντες τους φοροφυγάδες οι γνωστοί και οι φίλοι τους και θα αμείβονται με 10% των εισπραττομένων φόρων από το Κράτος (στο Wild West, υπήρχαν οι «κυνηγοί κεφαλών» αλλά η άγρια Δύση και οι πιστολέρο ανήκαν σε άλλη εποχή και σε άλλη χώρα όπως πολύ καλά γνωρίζουμε εσείς και εγώ…)
Απολύονται σωρηδόν τα «μπλοκάκια» από τον Δημόσιο τομέα απασχόλησης, αφαιρέθηκαν ΕΤΣΙΘΕΛΙΚΑ ο 13ος και 14ος μισθός και οι αντίστοιχες συντάξεις, επεβλήθηκε αυξημένος φόρος και ΛΑΦΚΑ και πάγωσαν οι αυξήσεις…Αντίστοιχα πράξεις θα γίνουν οσονούπω και στον Ιδιωτικό τομέα απασχόλησης εργατικού δυναμικού…
ΕΚΛΕΨΑΝ, κακοδιαχειρίστηκαν, ρήμαξαν, εισέπραξαν μίζες και πλούτισαν άνδρες και γυναίκες που μπήκαν στον πολιτικό βίο σε πρώτο και δεύτερο βαθμό τοπικής αυτοδιοίκησης, στη Βουλή και στις χρυσοπληρωμένες θέσεις σε ΔΕΚΟ και ελεγχόμενες από το Δημόσιο επιχειρήσεις, αλλά, βρίσκονται στο ΑΠΥΡΟΒΛΗΤΟ των διαγραφών των πιθανών ή και των πιστοποιημένων ευθυνών τους με βάση το Σύνταγμα και τους σχετικούς Νόμους!!!
Είκοσι περίπου χρόνια πριν, στο Νησί των Ιπποτών βρεθήκαμε με τις οικογένειές μας με δύο παλιούς συμφοιτητές, έναν Γερμανό και έναν Εγγλέζο και αφού φάγαμε και ήπιαμε ήρθε και η ώρα της «πληρωμής» και έμειναν ΕΚΠΛΗΚΤΟΙ οι δύο ξένοι συνάδελφοι και οι γυναίκες τους (τα παιδιά μας, σήμερα πια επιστήμονες, τότε ήταν σε πολύ μικρή ηλικία για να αντιληφθούν τι συζητούσαν οι γονείς τους). Καλά μου είπαν εσείς εδώ ΔΕΝ κόβεται αποδείξεις; ΟΧΙ βέβαια, τους απάντησα χωρίς να είμαι και πολύ περήφανος για την απάντησή μου…Καλά και δεν υπάρχει φορολογική Αρχή για να ελέγξει τους…παραβάτες με ρώτησαν. Υπάρχει τους είπα, αλλά συνήθως, όταν γίνει – ΕΑΝ ΠΟΤΕ ΓΙΝΕΙ – ο έλεγχος κάπου τα «βρίσκουν» ελεγχόμενοι παραβάτες και επίορκοι ελεγκτές και έτσι το έχουμε συνηθίσει! Τους ελεγκτές τους ελέγχει κανείς για αυτά που έχουν αποκτήσει, με ρώτησαν…ΟΧΙ, βέβαια, τους απάντησα χωρίς ενθουσιασμό.
Τζωρτζ, μου είπε ο Εγγλέζος, Γκέοργκ, αναφώνησε ο Γερμανός τι στην ευχή κάνουμε εμείς στις πατρίδες μας και ψάχνουμε για «φορολογικούς παραδείσους» σε Cayman Islands, Lichtenstein, Jamaica και βάλε…ΕΔΩ είναι ο παράδεισος της Υφηλίου! Με τέτοιο κλίμα, τέτοιες φυσικές καλλονές, και τέτοιες φορολογικές ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΕΙΣ μήπως θάπρεπε να έρθουμε ΟΛΟΙ οι Ευρωπαίοι (και όχι μόνο) στην Ελλάδα;
Τους αντέταξα με έμφαση κατηγορηματικά – Ά, μπα, ΜΗ το κάνετε καθώς εγώ ως Καθηγητής Πανεπιστημίου όπως και εσείς ΠΡΟΠΛΗΡΩΝΩ τα πάντα…Εάν παρά ταύτα θέλετε να έρθετε στην Ελλάδα φροντίστε να μπείτε στην πολιτική ή στον ιδιωτικό τομέα εφόσον περάσετε τις δοκιμασίες χιλιάδων, υπογραφών, πιστοποιητικών, αδειών και – ΦΥΣΙΚΑ – καταβολής των σχετικών…ΓΡΗΓΟΡΟΣΗΜΩΝ!...
Λένε ότι οι αμαρτίες κάποια μέρα πληρώνονται!!!
Αλλά να πληρώνουμε τις ΛΑΜΟΓΙΕΣ και πάλι εμείς οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι και να ξεκαρδίζονται στα γέλια τα λαμόγια, οι κλέφτες, οι επίορκοι δημόσιοι λειτουργοί και οι ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ μας πάει πολύ, πάρα πολύ…
Υπάρχουν κάποιοι σε αυτήν τη χώρα που πιστεύουν ότι ΔΕΝ θα σφαχτούμε εάν οι Κυβερνώντες ΔΕΝ φροντίσουν παράλληλα με τις φορομπηχτικές, «ληστρικές» επιδρομές σε μισθούς και συντάξεις του Δημοσίου να στείλουν στα σίδερα και να ΔΗΜΕΥΣΟΥΝ τις περιουσίες αυτών που τόσα χρόνια μας…ληστεύουν ξεδιάντροπα; Υπάρχει τέτοια χώρα και έχουν οι Κυβερνώντες αυτής της χώρας τέτοια μυαλά;
Υπάρχει τέτοια χώρα;
Επιμένω να ρωτάω ο αφελής…"
Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

………………………………..

2010-05-24T13:27:00.001+03:00

Νίκος Εγγονόπουλος
ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΛΕΙΠΕΙ Η ΧΑΡΑ
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΓΥΝΑΙΚΑ ΥΠΕΡΟΧΗ
ΔΩΡΗΤΡΙΑ ΠΟΘΟΥ ΚΑΙ ΓΑΛΗΝΗΣ

Αφού το θέλεις
γυναίκα αρμονική κι ωραία
έτσι καθώς ένα βράδυ του Μάιου τοποθέτησες απλά κι ευγενικά
μιαν άσπρη ζωντανή γαρδένια
ανάμεσα στα νεκρά λουλούδια
μέσα στο παλιό - ιταλικό μου φαίνεται - βάζο με παραστάσεις
γαλάζιες τεράτων και χιμαιρών
έλα
πέσε στα χεριά μου
και χάρισε μου
- αφού το θέλεις -
τη θλίψη του πρασίνου βλέμματος σου
τη βαθιά πίκρα των κόκκινων χειλιών σου
τη νύχτα των μυστηρίων που είναι πλεγμένη μέσα
στα μακριά μαλλιά σου
τη σποδό του υπέροχου σώματος σου.

Πόνος και έρωτας

2010-05-20T23:47:00.001+03:00

Δύο λέξεις που πάνε παρέα!!!! Γιατί πάντα ο έρωτας συνοδεύεται από τον πόνο και γιατί ο πόνος του έρωτα είναι αυτός που μένει ανεξίτηλος μέσα μας;;

Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο …

2010-05-19T17:22:00.001+03:00

Άγονη πλήξη μιας ζωής δίχως έρωτα.
Της ερημιάς μου τέρας , της πόλης μου θηρίο
...μη με φοβάσαι.
Αλλοπαρμένη έκφραση οι τοίχοι σου θυμίζουν
...τον πρώτο σου έρωτα.
Οι πιο πολλοί αδιάφορα κενοί σε λυγίζουν
...όπου και να 'σαι.

Σε σκοτεινά δρομάκια οι σκιές γλιστράνε
...επικίνδυνα.
Στα ηλεκτρισμένα ξενυχτάδικα οι γυναίκες μισοκρύβονται
...πίσω απ' τη λήθη.
Στα κολασμένα παζάρια της λεωφόρου οι αστυνόμοι,
Οι πλούσιοι επαρχιώτες μηχανόβιοι.
Μάσκες ακάλυπτες μικρές στο γύρο του θανάτου.
Που τρεμοπαίζουν τον άγγελο ή το δαίμονα,
στις άκρες των δακτύλων τους
...ξημέρωμα Σαββάτου.

Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς,
στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω.
Δεν άντεξαν μαζί και χάθηκαν μακρυά,
κρύφτηκαν στις σπηλιές χαμένων παραδείσων.

Ότι αξίζει , πονάει
...κι είναι δύσκολο.
Για να μην υποφέρεις φύγε μακρυά μου
...κρύψου από 'μένα.
Δεν ξέρω αν φεύγεις τώρα
...για το λίγο μου.
Ή αν αυτό που νιώθω ήταν πολύ
...πολύ για σένα
...πολύ για σένα.

Στίχοι

Μάρω Βαμβουνάκη

Μουσική

Φίλιππος Πλιάτσικας

Πρώτη Εκτέλεση

Πυξ Λαξ

Και το επόμενο για μένα

τι κάνει μια γυμνή φωτογραφία πρόστυχη;

2010-05-16T23:40:00.001+03:00

…… μήπως η σκέψη που την ακολουθεί;;;

…………………………………………………………………………

2010-05-13T22:53:00.001+03:00

Εξομολόγηση

2010-05-10T23:24:00.001+03:00

Είχα αποφασίσει να σταματήσω να γράφω στο ύφος που όλοι γνωρίσατε. Μα να που λίγα λεπτά στο μπαλκόνι και το δροσερό ανοιξιάτικο αεράκι με οδήγησαν στα γνώριμα μονοπάτια μου. Ένα αεράκι που το απόλαυσα για λίγα λεπτά της ώρας μόνος, ήρεμος.

Στο νου άρχισαν να έρχονται σκέψεις, συναισθήματα, ανασκόπηση της περιόδου και της κατάστασης που νιώθω. Αυτό το παράλογα παράξενο συναίσθημα του απροσδιόριστου. Αυτό που η λογική προσπαθεί να οριοθετήσει να το αποκρυπτογραφήσει και που αδυνατεί να το κάνει. Είναι ανάμικτα όλα. Μια γλύκα και μια ζέστη που θέλω τόσο να βιώσω τόσο να ζήσω. Και όμως κάτι με φρενάρει. Είναι αυτό το όνειρο που το ζω χρόνια τώρα. Αυτό που βλέπεις το ρόδο και μυρίζεις τον αέρα γύρω του που μοσχοβολά και όταν σκύβεις να ρουφήξεις το άρωμα του από απόσταση λίγων εκατοστών μένεις μετέωρος εκεί στο κενό και οι αισθήσεις χάνονται, δεν μπορείς να μυρίσεις τίποτα. Δεν αντιδρούν οι αισθήσεις. Δεν νιώθεις αν είναι άρωμα που έχει χαραχτεί στο μυαλό ως όμορφο ή άσχημο.

Το πέταγμα του αρπαχτικού που πέρασε δίπλα μου, με συνεφέρει. Δίνει το στίγμα της αληθινής ζωής και η φωνή από το διπλανό παράθυρο με καθηλώνει ότι υπάρχει ένας αληθινός κόσμος δίπλα μου που πρέπει να ζήσω.

Κάπου εκεί ήρθε και η “φωνή” σου φίλε άσκαρ. Γίνε κυνικός έλεγες. Άσε τα γλυκόλογα και τα αεροσυνοδιλίκια. :)

Εντάξει λοιπόν. Το προσπαθώ φίλε μου και ίσως κάποτε καταφέρω να γίνω κυνικός.

Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες του κόσμου!!

2010-05-09T13:25:00.001+03:00

Αίσχος

2010-05-05T20:28:00.002+03:00

Με ξανθιές ανταύγειες σου είπα ……

2010-05-02T13:09:00.001+03:00

Σκηνή Πρώτη

-Γεια σου!! Είμαι ο George!!!

-Γεια! Και εγώ η Delight!!! Αυτή που τόσο καιρό σου μιλά …..

-αυτή που τόσο καιρό έχει κλέψει το μυαλό μου!

-αυτή που τόσο καιρό θέλει τόσο να σε δει και να σε γνωρίσει.

-Τι λες ; Περπατάμε; Θέλω να πάμε στην θάλασσα! Εκεί που τόσα όνειρα κάναμε καράβια και τα αφήσαμε να ταξιδέψουν. Εκεί που μας περιμένει η ακροθαλασσιά να φτιάξει ένα ακόμα καράβι ……φορτωμένο με τα ίδια χρώματα και τις ίδιες σκέψεις και να το στείλει στο μαγικό του, μοναδικό μπάρκο …… για ταξίδι στις οπτασίες του ονείρου παρέα με τον ήλιο που δύει και χρωματίζει την ρότα του με βαθυκόκκινες σκιές.

- ……… ναι, εκεί στο παγκάκι που κάτσαμε παρέα να κοιτάμε την θάλασσα, αγκαλιασμένοι, να γείρω το κεφάλι μου στον ώμο σου και τα μαλλιά μου να χαϊδεύουν το πρόσωπο σου …… εκεί που κυλιστήκαμε στην υγρή άμμο…… με γυμνά σώματα ………

- να αφήσουμε τα αποτυπώματα των κορμιών μας που θα σβηστούν απ’ το επόμενο κύμα που θα έρθει να δροσίσει το πάθος…….

- ………………………

Σκηνή Δεύτερη

-σβήσε το φως θέλω να βλέπω μόνο τις φλόγες των κεριών που τρεμοπαίζουν στις ανάσες μας ……………

-το κόκκινο που τυλίγει τον χώρο από την λάμπα της εξόδου κινδύνου … χα χα κίνδυνος …… δεν νιώθω πια τίποτα …… μόνο την θηλιά του σχοινιού που τυλίγεται στο λαιμό μου ……

- το περίγραμμα του κινδύνου είναι μόνο σε αυτήν την μαγική σιλουέτα που τραβάει την ματιά σαν μαγνήτης και κάνει τον νου να ριγά και να χάνει την λογική του. Αλήθεια ένιωσες ποτέ την λογική σου να φεύγει; Να νιώθεις πως δεν υπάρχουν λέξεις με λογική σειρά; Μόνο λέξεις, …… άγγιγμα, πάθος, κόκκινο, κλάμα, ρίγος, αγάπη, τρέλα, βράδυ, ήλιος, ζωή, ανάσα, λυγμός ………

- ………………………………………

Σκηνή τρίτη

- κούρνιασε εδώ, στην αγκαλιά που τόσο σε πόθησε. Στα χέρια που τόσο λάτρεψαν το ψηλάφισμα του κορμιού σου. Σε αυτό τον νου, που τόσο σε πόθησε και προσπαθούσε να πλάσσει ταξίδια με λέξεις που κάποτε δεν έβρισκε και έπλαθε χρώματα και έσπερνε σπόρους περιμένοντας να φυτρώσουν να γίνουν δέντρα για να ανέβει στα κλαδιά του και να σε ψάξει εκεί στα άνθη του ονείρου. Στον βουβό πόνο μια ψυχής που τρεμόπαιζε στο αχυρένιο αλώνι με τα χιλιάδες πίξελς που αναβόσβηναν και σχημάτιζαν μορφές αλλόκοτες και αυτή γνώριζε πως εσένα ποθούσε και καρτερούσε να της δώσεις μια στάλα δροσιάς να ξεδιψάσει με την δροσοσταλιά της αυγής.

-………………………………………………………………………

Υ.Γ. η φωτό δική μου!

Σταματήστε την γη να κατέβω!!!!!!

2010-04-29T22:32:00.001+03:00

Καθώς βλέπω γύρω μου συνεχώς ανθρώπους που έχουν φτάσει στα όρια νευρικής κρίσης με όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ελλαδίτσα μας, και σαν απάντηση για όλα αυτά τα φαεινά και έξυπνα που μας αραδιάζουν οι κυβερνούντες και αντιπολιτευόμενοι σήμερα έγινα δέκτης ενός μεϊλ που νομίζω αξίζει να το αναπαραγάγω και να το δείτε όσοι θα μπείτε στον κόπο να έρθετε προς τα εδώ.

“Το 1982 δούλευα σε μεγάλη βιομηχανική αμερικανική εταιρεία στην Νέα Υόρκη. Η ύφεση άρχιζε και στο διοικητικό συμβούλιο γινόταν η συζήτηση για πόσο κόσμο θα απολύσουμε... Ήμουν υπεύθυνος για το σχέδιο κερδοφορίας και είχα μαζέψει όλες τις προτάσεις από 42 χώρες. Όλοι είχαν προτείνει περικοπές προσωπικού – 15.000 παγκοσμίως.

Ο κάθε αντιπρόεδρος έκανε τις προτάσεις του.

Ο πρόεδρός μας δεν μιλούσε.

Κοιτάζαμε όλοι ο ένας τον άλλον και δεν είχαμε ιδέα γιατί ήταν αμίλητος.

Όταν τελειώσαμε, ξαφνικά ο πρόεδρος ζήτησε την άδεια να μιλήσει. Ο λόγος του έχει μείνει αποτυπωμένος στο μυαλό όλων που ήμασταν εκεί, και αν και έχουν περάσει 28 χρόνια, τον θυμάμαι λες και ήταν χθες. Θα τον αναπαράγω όσο πιο σωστά μπορώ, γιατί οι αξίες που περιέχει είναι αθάνατες και μπορούν να φανούν χρήσιμες σε αυτό που θα ζήσουμε σύντομα.

-Ο καθαριστής όταν περνά την πόρτα τού εργοστασίου είναι σύζυγος, πατέρας παιδιών, που πάει στο σπίτι που χρωστάει, και κοιτάζει με υπερηφάνεια αυτά που δημιούργησε, και, αν και λίγα, του είναι αρκετά.

Αποφασίζουμε σήμερα να τον διώξουμε. Να χάσει την δουλεία του, να πάει σπίτι άνεργος με μια επιταγή δυο μηνών. Τι θα πει στα παιδιά του..., τι θα πει στην γυναίκα του, πώς να τους εξηγήσει ότι από αύριο χάνει την αξιοπρέπειά του.

Και αν σε τρεις μήνες δεν έχει βρει δουλειά, θα χάσει το σπίτι του και ίσως την γυναίκα του. Δεν μπορώ να βάλω την υπογραφή μου σε ένα σχέδιο που καταδικάζει την ζωή και την ύπαρξη τόσων ανθρώπων.

Αλλά την ιδία στιγμή έχω και υποχρέωση στους μετόχους μου που μου εμπιστεύτηκαν τις οικονομίες του και εάν δεν κάνω κάτι, τα συνταξιοδοτικά ταμεία δεν θα έχουν λεφτά για τις συντάξεις.

Οι απολύσεις που όλοι μου προτείνετε μειώνουν τα ετήσια έξοδα κατά $135 000 000.

Έκανα ένα απλό υπολογισμό και προτείνω το εξής σχέδιο

Ελάττωση του μισθού μου - 75%

Ελάττωση μισθού όλων των αντιπρόεδρων - 50%

Ελάττωση γενικών διευθυντών - 40%

ΚΤΛ

Καμία απόλυση.

Θέλω τους αριθμούς σε μια ώρα.

Σηκώθηκε και έφυγε, και όπως έφευγε είπε με ένα ειρωνικό χαμόγελο -Κρίμα που θα παίξετε Γκολφ μονό τρεις φόρες αντί για έξι, παιδία.

Περάσαμε τη θύελλα χωρίς να διώξουμε άτομο και σε τρία χρόνια η άξια της μετοχής ήταν $147 από $7.5 το 1980 πριν αρχίσει η κρίση.

Α, ναι! Είχαμε και 27 διπλώματα ευρεσιτεχνίας από απλούς εργάτες σ ' αυτό το διάστημα. Δεν χρειάζεται να πω ότι ο κόσμος έπινε νερό στο όνομα του.

Το 1992 στο τραπέζι που του κάναμε για την συνταξιοδότησή του -και είχαμε έρθει από όλο τον κόσμο, αν και δουλεύαμε σε άλλες εταιρείες - τον ρωτήσαμε να απαντήσει στον αποχαιρετιστήριο λόγο του, γιατί διάλεξε να κάνει αυτό που έκανε. Όπως το θυμάμαι η απάντηση ήταν:

-Ακούστε, μπορεί να είχε και συναισθηματικές ρίζες η απόφαση αυτή. Αλλά δεν χωρούν συναισθήματα σε τέτοιες αποφάσεις. Απλώς βρήκα μια λύση που απαντούσε και στη λογική και στο συναίσθημα . Ήμαστε σε 42 χώρες από τις οποίες οι 38 είναι φτωχές. Θα κατέστρεφα ολόκληρες μικρές κοινωνίες διότι όπως ξέρετε τα εργοστάσια μας είναι σε κωμοπόλεις. Εάν το έκανα όπως μου είχατε προτείνει είναι αυτονόητο ότι θα έφερνα ανθρώπους στην απελπισία.

Και κάνεις μα κάνεις ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ένας απελπισμένος άνθρωπος . Η πιθανότητα να ΕΚΑΙΓΑΝ το εργοστάσιο ήταν μεγάλη.

Ενώ εσείς που ήσασταν διπλά μου και όλο το μισθό να σας έπαιρνα, δε θα καίγατε τίποτα, γιατί πιστεύετε ότι είστε μέσα στο ΣΥΣΤΗΜΑ και άνθρωποι που αισθάνονται κομμάτι τού συστήματος δεν κάνουν επαναστάσεις.

Να θυμάστε ότι η πραγματική καταστροφή έρχεται όταν ο κόσμος αισθάνεται αποκλεισμένος από το σύστημα, νιώθει αδικία και δεν έχει καμία ελπίδα. Τότε είναι έτοιμος για όλα..., και εργοστάσια καίει.»

Αυτά τα απλά και ελπίζω κάποια στιγμή όλοι αυτοί οι ανεγκέφαλοι που δυστυχώς εμείς τους βγάλαμε για να μας κυβερνήσουν να καταλάβουν τι πρέπει να σημαίνει και πολιτική!!!!!

Τίτλοι ……………….

2010-04-24T16:52:00.001+03:00

ήρθε η ώρα!!!!!

Καιρός να πάρω το διάλλειμα μου!

Σας ευχαριστώ για την συντροφιά!!

Λέω να κατεβάσω για λίγο τα ρολά του μπλόγκ!!!

Ίσως να είναι για λίγο, ίσως για λίγο παραπάνω, ίσως να είναι και οριστικό!!!

Όπως η ζωή είναι άγνωστο το που μας οδηγεί, το ίδιο άγνωστο είναι και αυτό!!!

Φιλιά σε όλους και μην ξεχνάτε ……… να χαμογελάτε !!

memories

2010-04-19T22:16:00.001+03:00

σε ονειρεύτηκα, να βγαίνεις απ’ την αστραπή

και να συνθέτεις το πάζλ της βροχής

που δροσίζουν το κορμί

και ξεδιψάνε τον νου

έγειρες το δρόσινο κορμί σου

σε μεταξένια χώματα

και άφηνες την δροσιά σου

στο πρόσωπο που έκαιγε η λάβα

Δύο λόγια έχω να σου πω!!!

2010-04-17T23:18:00.001+03:00

Ας μιλήσουν τα τραγούδια………………..

Ελπίζω ……….

2010-04-12T22:53:00.001+03:00

…………….να είσαι το τελευταίο δάκρυ

Καλό μου ημερολόγιο …….

2010-04-06T22:55:00.001+03:00

……… απόψε θέλω τόσα πολλά να σου πω. Παράξενη μέρα η σημερινή. Μετά από μέρες διαφορετικές ήρθε και πάλι η καθημερινότητα που δεν ξεφεύγει κανείς από αυτήν. Οι ώρες κύλησαν γρήγορα και φάνηκε ο χρόνος να γυρνά στις πραγματικές αντοχές του. Έλαβα πολλά απόψε μα δεν ξέρω αν έχασα κιόλας. Βλέπεις το παιχνίδι παίζεται πάντα με τους ίδιους κανόνες. Δίνεις παίρνεις και όλα γυρίζουν. Ατέλειωτο αλισβερίσι του αύριο με το χθες.

……… είναι τόσο όμορφο να σου χαρίζουν κομμάτια ψυχής……… κομμάτια του αληθινού εαυτού τους έτσι απλά γιατί το θέλουν……. έτσι απλά γιατί έτσι το νιώθουν……… γιατί γίνεσαι κάτι όμορφο γιατί κερδίζεις αυτό το κομμάτι της ψυχής τους……

…… και ψάχνω να βρω τι πρέπει να έκανα λάθος……… ή τι σκέφτομαι λάθος……… τι είναι αυτό που γεμίζει την ψυχή με το συναίσθημα της χαρμολύπης ……

…… μου λείπεις καρδιά μου …… με αφήνεις μισό να ψάχνω μέσα μου …… να βρω τι είναι αυτό που σε πικραίνει ……

Το τραγούδι θέλω να το χαρίσω σε όλους σας και να το αφιερώσω ιδιαίτερα στο Κοράλλι που όσο περνά ο καιρός που το γνωρίζω τόσο περισσότερο με ξαφνιάζει…………

Καλή Ανάσταση να έχουμε όλοι μας

2010-04-03T12:54:00.001+03:00

ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΖΟΥΓΑΝΑΚΗΣ - ΜΙΛΩ ΜΙΛΩ

Μιλώ σου με τα μάτια μου
κι αυτό νομίζω φτάνει
να καταλάβεις η καρδιά μου
σε ποια μεριά σε βάνει

Τον τόπο που 'χω στην καρδιά μου
για σένα φυλαμένο
είναι μπαξές που μήδε εγώ
καμιά φορά δε μπαίνω

Φωτιά θα βάλω να καώ
και ύστερα θέλω να ρθεις
την στάχτη με τα χέρια σου
το σ αγαπώ να γράψεις

Την βλέπω και παραμιλώ
μιλάει και τα χάνω
αχ δικιά μου νάτανε
την προσευχή μου κάνω

Ω την παντέρμη τη βραδιά
και πως θα την περάσω
που πάλι με τα μάτια μου
μόνο θα σ' αγκαλιάσω

Παράξενε μου έρωτα
σεβντά μου πεισματάρη
να κάτεχα η αγάπη μας
ήντα τροπή θα πάρει

Δεν σταματάω να σ αγαπώ
φως μου κακό δεν κάνω
και όσο μ αρνείσαι θα πονάω
για σένα παραπάνω

Κάθε βραδιά στο όνειρο μου
σε περιμένω να ρθεις
μα σαν θα φύγεις από αυτό
γίνεται εφιάλτης

Όπου και να πάει η σκέψη μου
σε σένα καταλαγιάζει
αφού την γνώμη τσι καρδιάς
ο χρόνος δεν αλλάζει

Ξάπλωνε κόρη του σεβντά
τσι ώρες που θα σου λείπω
και εγώ θα γίνομαι όνειρο
μες στο γλυκό σου ύπνο

Απόψε θα ρθω να γενώ
κρυφά απ το όνειρο σου
για αυτό μωρό μου από νωρίς
στον ύπνο παραδόσου

Απόψε θα ρθω να γενώ
όπως και κάθε βράδυ
του ονείρου σου παρηγοριά
και του κορμιού σου χάδι

Μια τιμωρία ο Θεός
μεγάλη μου 'χει δώσει
στο όνειρο να 'μαστε μαζί
κι όταν ξυπνούμε όχι

Ποτέ μου να μη σ' έβλεπα
πάλι θα σ' αγαπούσα
γιατί μέσα στα όνειρά μου
συχνά σε συναντούσα

Να μην αργείς να φαίνεσαι
να πάψει να με νοιάζει
να έρθει η καρδιά μου στον τόπο τζη
να μην αναστενάζει

Γίνου δεντρί κι εγώ πουλί
στα φύλλα σου να λουφάσω
κι αρόλιθο στα χείλη σου
να πιώ να ξεδιψάσω

Ήθελα να 'μαι θάλασσα
κι εσύ ποτάμι να 'σαι
να έρχεσαι στην αγκάλη μου
μωρό μου να κοιμάσαι

Αν ήσουνα ο ουρανός
θα ήμουνα το φεγγάρι
και κάθε νύχτα αγάπη μου
θα ήμασταν ζευγάρι

Πάντα θλιμένος περπατώ
σαν το χλωμό φεγγάρι
απού με τον ήλιο δε μπορεί
να γίνουνε ζευγάρι

Γνωρίζωτο φεγγάρι μου
πως σου 'χω γίνει βάρος
μα και να πω τον πόνο μου
αλλού δεν έχω θάρρος

Περίμενάσε ωψ αργάς
φεγγάρι μα δε βγήκες
κι αμοναχό στς μοναξιάς
τον πόνο μου μ'αφήκες

Φεγγάρι τόσα μυστικά
που σου 'χω ειπωμένα
να μη σ' ακούσω μια φορά
να μολοήσεις ένα/να μαρτυρήσεις ένα

Μέσα σε γυάλινο κλουβί
θα βάλω την καρδιά μου
να τη θωρείς να μην μπορείς
να την πονάς κερά μου

Θα την αλλάξω την καρδιά μου
αφού οι γιατροί μπορούνε
μα ίσως κι αυτή να σ' αγαπά
σαν την παλιά φοβούμαι

Θα την αλλάξω την καρδιά
να βάλω μαύρο βράχο
για να μπορώ κι εγώ καρδιά
σαν τη δικιά σου να 'χω

Χάντρα στο κομπολόι σου ……….

2010-03-28T23:32:00.001+03:00

Το κομπολόι το έμαθα ως ένα αντικείμενο που το χειρίζονται οι άντρες. Το έβλεπα στα χέρια του παππού μου κυρίως τις βραδινές ώρες και έπαιζε μια – μια τις χάντρες του για να περάσει την ώρα του και να κουβεντιάζει στον ρυθμό του. Να το χτυπά νευρικά όταν ο καιρός δεν τον άφηνε να κάνει τις δουλειές του και ήταν αναγκασμένος να μένει κλεισμένος στο σπίτι.

Κάποια στιγμή το έβλεπα στα χέρια του πατέρα μου αλλά το δικό του παίξιμο των χαντρών ήταν διαφορετικό. Μονίμως νευρικό και γρήγορο στα πρώτα χρόνια. Ενώ τώρα πλέον άρχισε να παίρνει τον ρυθμό που θυμάμαι από τον παππού μου.

Όσες φορές πήγαινα να του το πάρω από το χέρι το τραβούσε και το έκρυβε μέσα στην τσέπη του λέγοντας μου “θα το κόψεις, δεν είναι για παιδιά” . Βλέπεις τότε το μέσο που κράταγε τις χάντρες ήταν ένα απλό σχοινάκι. Εκεί σταματούσε η γνωριμία μου με αυτό το αντικείμενο. Η τσέπη ήταν άβατο. Έπρεπε να δείχνεις σεβασμό και στον πατέρα μα και στο “δεν είναι για παιδιά”.

Μεγαλώνοντας και αφού για κάμποσα χρόνια το είχα ξεχάσει, το ανακάλυψα να έχει αλλάξει η χρήση του. Άλλαξαν τα χέρια που το κρατούσαν. Το είδα και δεν σας κρύβω ότι με παραξένεψε την πρώτη φορά, σε γυναικεία χέρια πια. Το παίξιμο μάλιστα ήταν διαφορετικό. Οι χάντρες ήταν πιο λίγες και το παίξιμο γινόταν με ένα διαφορετικό τρόπο. Ένιωθα λες και μετρούσαν. Τι να μετρούσαν ποτέ δεν πήγε ο νους μου.

Μια μία και αργά. Την περιεργαζόταν λες και είναι διαφορετική από την άλλη. Κάθε μια πέφτει αργά αργά χτυπώντας την προηγούμενη. Και ο ήχος αφήνει πάντα στην χειρίστρια του και ένα μικρό χαμόγελο. Ένα μικρό μειδίαμα που καταλαβαίνει ότι μόνο η ίδια ξέρει την διαφορετικότητα του ήχου που αφήνει ο χτύπος.

Χάντρα στο κομπολόι σου κυρά μου…………

ένας ακόμα χτύπος…………

μια νέα χροιά που θα αφήσει πάλι αυτό το μειδίαμα στα χείλη …………

Άραγε ο χτύπος είναι ένα σημάδι έρωτα, ή ένας απλός χτύπος που είναι εκεί για να περνάει ο χρόνος ;

Υ.Σ. Οι φωτογραφίες δικές μου!!!!

Διαίσθηση - Ψευδαίσθηση

2010-03-24T23:07:00.001+02:00

μύρισε άνοιξη

γέμισαν τα ρουθούνια μου γιασεμιά και κρίνα

μύρισε ζωή

γέμισε ο κόσμος όνειρα

μύρισε έρωτα

γέμισε ο ουρανός αστέρια

μύρισε λησμονιά

καρκίνωμα που τρώει την ψυχή

μύρισε θάνατο

που τρέχει στο αίμα

μύρισε θάνατο

μέσα μου φωλιάζει

μύρισε τέλος

στον κύκλο της ζωής.

Υ.Σ. Σκέφτηκα να βγάλω τα σχόλια μα το μετάνιωσα καθώς το ένιωσα ανέντιμο. Να διευκρινίσω όμως πως όσα διαβάσατε είναι σκέψεις τις στιγμής. Απλά σκέψεις.

Χωρίς Λόγια

2010-03-22T22:57:00.001+02:00

Υ.Σ. Αυτή την εποχή το τσιγάρο στο μπαλκόνι είναι μαγεία. Αυτά τα αρώματα της γης και της αναγέννησης της φύσης είναι κάτι που συνεπαίρνει το μυαλό μου.

……….

Ένα τσιγάρο σε ρουφάει
και ως το τέλος θα σε πάει
Εδώ τρελαίνονται.
Ρίξε στη πόλη τη ματιά σου
Και πες μου πόσα είναι δικά σου
απ' όσα φαίνονται.

………..

Αν ……….

2010-03-15T22:04:00.001+02:00

να μπορούσε λέει το σ’ αγαπώ σου

να γινόντανε αγέρι

να ερχόταν στα ρουθούνια μου

να τ’ αναπνεύσω

να χόρταινε η ψυχή μου

να γινότανε αίμα να κυλά στις φλέβες μου

να δίνει τον τόνο στην ζωή

να γίνει το γιατρικό για τις χαίνουσες πληγές μου

Υ.Σ. Πάω για τσιγάρο στο μπαλκόνι

Χορεύουμε ;

2010-03-10T23:17:00.001+02:00

θέλω να χορέψουμε ένα Ταγκό.

έλα πιάσε το χέρι και άσε να κυλήσει η στιγμή ………

Τράβα σκανδάλη …. ή βάλε το όπλο στην θήκη του.

2010-03-08T21:11:00.001+02:00

Είχα σκοπό να γράψω κάτι άλλο όμως τελευταία στιγμή το μυαλό πήρε άλλα μονοπάτια. Αυτά που δεν τα επιλέγεις με τον νου αλλά με την ψυχή. Δεν θα διαβάσετε τίποτα λογικό παρακάτω. Αν θέλετε μπορείτε να εγκαταλείψετε εδώ την ανάγνωση. Αν συνεχίσετε, μπορεί να τα βρείτε παράλογα, άλογα, ή παρανοϊκά.

Δεν χωρίζουν σου λέω έτσι οι άνθρωποι. Δεν σηκώνεις ένα τηλέφωνο να πεις αύριο χωρίζουμε. Δεν μπορεί η καρδιά να πει αύριο παύω να αγαπώ. Αύριο θα φύγω και θα χαθώ. Αύριο θα πάψω να σε αγαπώ. Δεν υπάρχει αύριο. Ο χρόνος σταματά. Τα αισθήματα παγώνουν. Η ψυχή πετρώνει. Ψάχνει να κρατηθεί, να αναπνεύσει. Τα χρώματα θαμπώνουν και όλα γκριζάρουν. Θέλει καιρό να επανέλθει ο χρωματισμός. Και σίγουρα πάντα θα υπάρχει το πυρωμένο σίδερο που θα καίει τα σωθικά. Θέλει χρόνια, μήνες, χειμώνες και καλοκαίρια.

Όμως αν το επιλέξει η ψυχή για να χωρίσει, ναι προχώρα. Μην γυρίσεις να κοιτάξεις πίσω. Πάγωσε την καρδιά και κάνε το επόμενο βήμα. Δεν αξίζει να ταλαιπωρείς την ψυχή στην φθορά και στο χθες. Πας μπροστά και δεν γυρίζεις πίσω. Προχωράς. Δεν υπάρχει χθες, μόνο αύριο καθαρό, λαμπερό και σίγουρα πιο όμορφο καθώς θα κρύβει την εμπειρία του χθες. Θα ξέρει, ότι δεν ήξερε μέχρι χθες.

Πάτα σκανδάλη τραγουδά η Άλκηστις και νομίζω πως θα συμφωνήσω μαζί της. Πάτα σκανδάλη και σκότωσε ένα κομμάτι της ψυχής. Ναι μόνο έτσι χωρίζουν οι άνθρωποι που αγαπήθηκαν με πάθος.

Δώσε μου λιγάκι ουρανό ….

2010-03-05T22:31:00.001+02:00

Άνοιξη μας λένε πως ήρθε!

Εγώ βέβαια ακόμα νιώθω το κρύο!

Φέτος νομίζω πως θα αργήσει να έρθει η άνοιξη!

Είναι τόσο όμορφα την άνοιξη. Να βλέπεις την φύση να ξυπνά από τον λήθαργό της και να ρίχνει τα χρώματα της παντού. Να μυρίζεις το άρωμα των αγριολούλουδων. Και αν είσαι και ερωτευμένος παίρνει ακόμα ομορφότερα χρώματα.

Ερωτευτείτε!

Σήμερα εκτός από το τραγούδι που ακολουθεί και ελπίζω να σας αρέσει θέλω να αφήσετε ένα μήνυμα για τον έρωτα. Μια λέξη, μια ιστορία, ένα σημάδι έρωτα ……

Ένα ψέμα…..

2010-02-23T13:58:00.001+02:00

Άνοιξε μου να κρυφτώ.

Να χωθώ στην αγκαλιά σου να χαθώ.

Να ακούσω τους χτύπους της καρδιάς σου να δίνουν τον ρυθμό της ζωής.

Να ακροβατώ σαν σχοινοβάτης στο όνειρο και στην ζωή.

Να πάρω της ανάσας σου φιλί, αμάλγαμα στου νου το μονοπάτι.

Άνοιξε μου να κρυφτώ απ’ της μιζέριας την ανθρώπινη θυσία.

Να βρει ψυχή το στριφογύρισμα του νου και να πετάξει σαν πουλί στο γαλανό σου ουρανό

Πέρα μακριά στου κόσμου τις αλάνες να φέρει ο χτύπος δάκρυ και φιλί

Τον πόθο να καθίσει βασιλιά, τον πόνο να πετάξει στα σκυλιά

Κάποτε μου ζήτησες παραμύθι. Τώρα σου ζητώ ένα ψέμα. Ένα ψέμα να μοιάζει αληθινό. Ένα ψέμα για να ζω.

Ελάτε λοιπόν …… Πέστε μου ένα ψέμα, …….μεγάλο ή μικρό, ……… μόνο να μοιάζει αληθινό

Προβληματισμοί ……

2010-02-19T10:52:00.001+02:00

Σήμερα το πρωί ανοίγοντας τον υπολογιστή μου, βρήκα στα μεϊλ να με περιμένει ένα μέϊλ λίγο διαφορετικό. Ένα μεϊλ γεμάτο ανησυχίες και προβληματισμούς. Επειδή το μεϊλ αφορά τον χώρο των μπλόγκ σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σας και να ακούσω τις απόψεις σας. Και για να μην πείτε ότι είναι άπρεπο να βγάζεις στην φόρα τις σκέψεις κάποιου που τις έστειλε στο προσωπικό σου μεϊλ (και θα συμφωνήσω μαζί σας) να σας πω ότι πριν τις δημοσιεύσω εξασφάλισα την συναίνεση του συγγραφέα και έτσι τώρα προχωράω στην ανάρτηση. Δείτε λοιπόν μερικές από τις σκέψεις και τους προβληματισμούς :

“ …… χάζευα σε διάφορα blogs τώρα και κάτι μ’ εκνεύρισε...

όλοι γράφουν για την μοναδική τους αγάπη,που δεν είχε ανταπόκριση,για ανεκπλήρωτες επιθυμίες,για παράνομους έρωτες,για τις σχέσεις ανθρώπων γενικότερα,για όλα αυτά που θέλουμε και δεν έχουμε...όλα ρομαντικά και ποιητικά

και τρέχουν όλοι να παρηγορήσουν,να συμβουλέψουν,να πουν τη δική τους παρόμοια ιστορία με όσο γίνεται πιο μεγάλη έμφαση,σα να γράφεις έκθεση στο δημοτικό...

πόσο έξω απ' τη πραγματικότητα είναι όλα αυτά...ποσό καταπιεσμένοι είμαστε τελικά και προσπαθούμε να εκτονωθούμε αφήνοντας τις σκέψεις μας,μ'αυτο τον τρόπο...

δε ξέρω..τι είναι τελικά...η έλλειψη επικοινωνίας,η αδυναμία να δούμε την πραγματικότητα μας,η λάθος ζωή που έχουμε σιωπηλά επιλέξει και προσπαθούμε να βρούμε διεξόδους ή ακόμα και λύσεις στα προβλήματα μας μ' αυτό τον τρόπο...

μ' έπιασε τώρα...μ' εκνευρίζει η υπερβολή ξέρεις...

οκ. όλοι έχουμε προβλήματα,όλοι έχουμε απογοητευτεί,έχουμε ζήσει λάθος καταστάσεις,αλλά γιατί θέλουμε να τα μεγαλοποιούμε και να τα παρουσιάζουμε με τραγικό τρόπο?ο καθένας τη λύση την βρίσκει ή όχι μέσα του...δε βοήθα η γνώμη των άλλων,δεν απαλύνουν τον πόνο τα απρόσωπα σχόλια...

μπορεί να είναι κατάθεση ψυχής και προσωρινά να νιώθεις απελευθερωμένος αλλά μέχρι εκεί...η ζωή είναι αλλού...εκεί τι κάνεις?εκεί είναι τα δύσκολα...στην πράξη...όχι στη θεωρία...εκεί που είσαι μόνος... “

Και η μουσική επιλογή από την ίδια φίλη μου

Συλλέκτης στιγμών

2010-02-14T01:01:00.001+02:00

Συλλέκτης στιγμών! Έτσι και αλλιώς τα πράγματα θα κυλήσουν όπως ξέρουν αυτά.

Συλλέκτης μικρών στιγμών ζωής. Μικρών στιγμών που μπορούν να δίνουν την δύναμη να προχωράω. Να βαδίζω προς ένα τέρμα που δεν έρχεται όταν εγώ το επιλέξω αλλά όποτε αυτό διαλέξει να δώσει το τέλος. Μικρές στιγμές γεμάτες χαμόγελα. Μικρές στιγμές που κάνουν την καρδιά να χτυπά. Ένας χτύπος ακόμα. Μια ακόμα στιγμή που ξεψύχησε. Μια ανάσα που πέρασε. Μια στάλα που έπεσε και κάρπισε την γη. Μια στιγμή που μου έδωσε άλλη μια γεύση. Ένα ακόμα άρωμα να τριγυρνά στο νου. Γιασεμί, λεμονανθός, αγριοκερασιά, …………… Μια λεπτή κόκκινη κλωστή που τυλίγεται στο κουβάρι του νου. Την αφή της μοναξιάς που μου χαϊδεύει το χέρι. Έχει όμως τόσο ζέστη Μια στιγμή που ποτέ δεν είναι ίδια, που ποτέ δεν εναλλάσσεται με άλλη της ίδιας έντασης και του ίδιου πάθους. Όπως οι χτύποι της δικής μου καρδιάς. Κάθε χτύπος διαφορετικός. Άλλοτε γρήγορος και άλλοτε αργός με μικρά διαστήματα διακοπής για να σε κάνουν να αγωνιάς. Θα έρθει ο επόμενος ; Θα δώσει μια ακόμα στροφή στην μελωδία;

Η ζωή ξέρει! Ναι μόνο αυτή ξέρει τον δρόμο που βαδίζουμε. Αυτή μαζί με την μοίρα προδιέγραψαν τις στιγμές χαράς. Οι δυό μαζί, μοίρασαν τις στιγμές και βάλθηκαν να τις παίζουν σε μια παρτίδα πόκερ με τελικό νικητή την ψυχή. Αυτήν που το αέρι χτυπά και την γυρνά. Στην ανατολή και την χαρά ή στην δύση να καρτερεί την νέα μέρα. Αυτήν που κανείς δεν την κοιτά καθώς είναι άσχημη στο πρόσωπο μα όλοι την θέλουν να την καταχτήσουν. Και μοιάζει τόσο άδεια μερικές στιγμές!

Κάνει κρύο απόψε. Φυσά. Νέες στιγμές έρχονται. Νέα μέρα ξημερώνει. Νέες στιγμές θα φέρουν για να πάρουν την θέση των παλιών. Μίκρυνε το διάβα της νύχτας. Περνάει γρήγορα πια.

………………………………………………………………………………

Νάτην ήρθε πάλι η στιγμή. Και είναι παράξενη αυτήν την φορά. Δεν ξέρω τι να κάνω. Να γελάσω από ευχαρίστηση ; Να γελάσω που άργησε να έρθει; Να κλάψω που έφυγε άδοξα ; Να πάψω να αναρωτιέμαι και να πράξω; Τι;

Πάει πέρασε ! Φέρνει νέα και είναι γεμάτη σκέψεις. Και δεν ξέρω είναι καλές οι σκέψεις; Και δεν ξέρω είναι ……………

……………………………………………………………………………………………………………

Λίγες λέξεις ακόμα.

Κοίτα να δεις που πάλι ήρθε η στιγμή να γεμίσει υγρασία ο τόπος. Βρέχει! Αργά με τον ίδιο τόνο. Χτύπος και στάλα! Στάλα και ανάσα! Ανάσα και σκέψη! Σκέψη και αυγή…………

Ξημέρωσε ! Καληνύχτα !

Και εγώ σ’ αγαπάω! Δεν αντέχω πια να λέω το για πάντα ………

Δεν ………………

Λέξεις ……………………………

Καληνύχτα ………

Καλημέρα ………

Να κάνεις γιορτή !

Μην μιλείς! Άκου !

Αν ένα δάκρυ κυλήσει μην το αφήσεις! Όχι μην κλαις! Άκου! Δεν αξίζει το δάκρυ! Άκου!

Πριν το ακούσετε βάλτε ακουστικά να έρχεται ο ήχος και τα λόγια ακριβώς στο αυτί! Κλείστε τα μάτια και ταξιδέψτε …………………… Αφήστε τον νου ………… να ταξιδέψει!!!!!

Το παιχνίδι της έμπνευσης …..

2010-02-08T21:29:00.001+02:00

Η ανάρτηση αυτή είναι κάτι που δεν θα γινόταν. Μάλιστα δεν σας κρύβω οτι σκέφτηκα να ξεκουραστώ για λίγο διάστημα. Παρόλα αυτά επειδή ξέρω πως υπάρχει τουλάχιστον ένα άτομο που θα ήθελε να δει έστω και μια καλημέρα από μένα , αφήνω εδώ μια αγκαλιά, ένα φιλί και ένα τραγούδι.

Σου το είπα. Η έμπνευση σε μένα λειτουργεί με στόχο. Θέλει ένα ερέθισμα ένα κάτι για να με πλησιάσει. Δυστυχώς δεν έχω το χάρισμα όπως πάρα πολλοί άλλοι, φίλοι και μη, μπλόγκερ, που λειτουργεί το ταλέντο τους και μπορούν και γράφουν κατεβατά ολόκληρα.

Ορίστε τώρα πάντως η σκέψη με έκανε να σκαλίσω δύο γραμμές.

Καλή Αποκριά

2010-02-03T12:37:00.001+02:00

Σήμερα λέω να παινέψω τον τόπο μου αλλά και να σας δώσω μια ακόμα επιλογή για τις αποκριές.

Και όταν μιλάμε για αποκριές, εδώ στα μέρη μας, το μυαλό μας πηγαίνει αυτομάτως στο Ναουσαϊκο Καρναβάλι. Το διαφορετικό καρναβάλι που υπάρχει από αιώνες.

“Η παραδοσιακή αποκριά της Νάουσας, με το χαρακτηριστικό έθιμο «Γενίτσαροι και Μπούλες» που χρονολογείται από το 18^οαιώνα και διατηρεί πάντα το παλιό τυπικό και καθημερινό ξεφάντωμα στους δρόμους, κάνουν ξεχωριστό και ξακουστό το καρναβάλι της Νάουσας.

Η αποκριά ξεκινά την Τσικνοπέμπτη και τελειώνει την καθαρή Δευτέρα διανύοντας δώδεκα ημέρες κεφιού, χορού και οινοποσίας. Το νταούλι και ο ζουρνάς ακούγονται διαρκώς σε κάθε γειτονιά της Νάουσας, συνοδεύοντας τα «μπουλούκια» των Γενιτσάρων, με μακρόσυρτους Μακεδονίτικους σκοπούς.”

Αντιγράφω από την ιστοσελίδα του Δήμου Νάουσας :

“Την περίοδο της Αποκριάς, διαφορετικής από τις άλλες μέρες του χρόνου, κυριαρχούν το κέφι, οι αστεϊσμοί, τα πειράγματα αλλά κυρίως οι μεταμφιέσεις.

Στη Νάουσα, η Αποκριά χαρακτηρίζεται και από τον αυθορμητισμό, τον ενθουσιασμό, τη φιλόξενη διάθεση των Ναουσαίων, τα χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία γλέντια τους, τα σατιρικά καρναβάλια. Ιδιαίτερο και βασικότερο όμως στοιχείο είναι το έθιμο «Μπούλες» ή κατ' άλλους «Γενίτσαροι και Μπούλες». Ένα έθιμο με βαθιές ρίζες, που στο πέρασμα της μακραίωνης ιστορίας του ενσωμάτωσε στοιχεία της τοπικής παράδοσης και των ηρωικών αγώνων. Την μεγαλύτερη ακμή του γνώρισε στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα και φθάνει αναλλοίωτο μέχρι τις μέρες μας.

Σε αντίθεση με την "αταξία" που επικρατεί τις μέρες της αποκριάς, το έθιμο της Νάουσας χαρακτηρίζει η πειθαρχημένη, τυποποιημένη και εξαιρετικής αισθητικής εμφάνισης των συμμετεχόντων. Το ντύσιμο, το μάζεμα, το προσκύνημα, το δρομολόγιο, το μουσικό ρεπερτόριο, οι χοροί, τα όργανα και οι συμμετέχοντες κρατούν εδώ και αιώνες τους ίδιους κανόνες.

Το έθιμο ξεκινάει την πρώτη Κυριακή της Αποκριάς, συνεχίζεται την Δευτέρα - τα μπουλούκια επισκέπτονται τα σπίτια των μελών τους και γλεντούν, επαναλαμβάνεται την Κυριακή της Αποκριάς (Τυρινής) - στην πλατεία των Αλωνίων γίνεται γλέντι με παραδοσιακούς μεζέδες και το φημισμένο Ναουσαίικο κρασί, συνεχίζεται την Καθαρή Δευτέρα και την Κυριακή της Ορθοδοξίας όπου όλα τα μπουλούκια συναντώνται στην περιοχή Σπηλαίου για να γλεντήσουν με παραδοσιακές πίτες, γλυκά του ταψιού και άφθονο κρασί.”

Κλείνω με μερικές φωτογραφίες από την αποκριά περασμένων χρόνων και σας καλώ να επισκεφθείτε την περιοχή αν θέλετε να δείτε και να ζήσετε μια διαφορετική αποκριά.

Εδώ θα βρείτε το πλήρες πρόγραμμα των εκδηλώσεων.

Καλή Αποκριά!!!

πες μου ένα παραμύθι!

2010-01-31T14:23:00.001+02:00

Μια φορά και ένα καιρό υπήρχε ένα μικρό χωριό στους πρόποδες ενός χιονισμένου βουνού. Στο χωριό όλοι ήταν φιλικοί και κανένας δεν πείραζε τον άλλο. Ζούσαν όλοι απασχολούμενοι με τα χωράφια τους και τα ζώα τους. Το χωριό όμως ζούσε με ένα μεγάλο πρόβλημα. Στην κορυφή του βουνού κρυβόταν ένας δράκος που από το στόμα του ξερνούσε φωτιές. Μια φορά τον χρόνο ο δράκος κατέβαινε στο χωριό και έκλεβε την ομορφότερη κοπέλα του χωριού.

Η μικρή Αγάπη μεγάλωνε με τις φροντίδες της μάνας της και μέρα με την μέρα γινόταν ομορφότερη. Η μητέρα της κάθε μέρα την έλουζε με ανθόνερο. Γέμιζε μια μεγάλη κατσαρόλα με νερό και έβαζε μέσα του τα ομορφότερα τριαντάφυλλα του κήπου και μερικές σταγόνες μέλι. Τα άφηνε να σιγοβράσουν για να αποβάλουν όλο το άρωμα τους. Την άνοιξη πρόσθετε αγριολούλουδα από το διπλανό δάσος ενώ τον χειμώνα λεμονανθούς από την μεγάλη λεμονιά του κήπου τους. Καθόταν με τις ώρες και τις χτένιζε τα μεγάλα ίσια μαλλιά της με ασημένιες χτένες που είχε παραγγείλει σε ένα ξακουστό αργυροχρυσοχόο. Τα φορέματα της μικρής Αγάπης τα έραβε μόνη η μητέρα της, με μεταξένια, βελούδινα και κασμιρένια υφάσματα που παράγγελνε στον έμπορο που επισκέπτονταν το χωριό τους συχνά πυκνά. Ο πατέρας της που αγαπούσε την μουσική, κάθε βράδυ που επέστρεφε από τις δουλειές στα χωράφια, την έβαζε να καθίσει δίπλα του και της έπαιζε το αγαπημένο του βιολί. Παρά την κούραση της ημέρας φαινόταν ακούραστος όταν έπιανε το βιολί στα χέρια του για να παίξει στην πολυαγαπημένη του κόρη. Και το παίξιμο του ήταν μαγικό. Η Αγάπη μαγευόταν! Τέντωνε τα αυτιά της για να μην χάσει ούτε μια νότα από την θεσπέσια μουσική.

Η Αγάπη είχε γίνει πια μια πανέμορφη κοπέλα. Η εφηβεία δεν άργησε να φέρει τα πρώτα σκιρτήματα. Ο Δημητρός ήταν ο πρώτος της έρωτας. Το μελαχρινό αγόρι που έτρεχε σαν αγριοκάτσικο στα χωράφια δεν πέρασε απαρατήρητο από την Αγάπη. Άλλωστε πως να γίνει αυτό; Τον έβλεπε καθημερινά που περνούσε μπροστά από το σπίτι της καβάλα στο κάτασπρο άλογο του. Βλέπεις ο Δημητρός ήταν ο γιός του γείτονα τους. Η αγάπη δεν άργησε να τους τυλίξει και τους δύο σε ένα πάθος δυνατό. Δεν ξεκόλλαγε ο ένας από την αγκαλιά του άλλου. Μέχρι την μοιραία στιγμή που εμφανίστηκε ο δράκος.

Κατέβηκε στο χωριό από το παγωμένο του βουνό και δεν άργησε να εντοπίσει πως η ομορφότερη κοπέλα του χωριού ήταν η Αγάπη. Παραφύλαξε και δεν ήταν δύσκολο για αυτόν να την αρπάξει. Την πήρε μαζί του και κίνησε για την σπηλιά του στο χιονισμένο βουνό. Δεν πρόλαβε όμως να φύγει πολύ μακριά, όταν είδε ότι ένα άσπρο άλογο έτρεχε προς το μέρος του. Σταμάτησε και περίμενε να πλησιάσει ο ανόητος που ήθελε να τα βάλει μαζί του. Ξέρασε μερικές φωτιές σε ένα δέντρο που βρέθηκε στον δρόμο του και το τύλιξε στις φλόγες. Το άσπρο άλογο είχε φτάσει γρήγορα δίπλα του. Ο Δημητρός ξεπέζεψε και ζήτησε από τον δράκο να αφήσει αμέσως την Αγάπη. Ο δράκος γέλασε και πέταξε μερικές φωτιές προς το μέρος του Δημητρού. Μια από αυτές δεν πρόλαβε να την αποφύγει και του έκαψε το πόδι. Η Αγάπη έβαλε μια τεράστια κραυγή πόνου που τρόμαξε τον δράκο. Γύρισε και την κοίταξε. Ήταν τόσο μικροκαμωμένη και απόρησε που βρήκε την δύναμη για αυτήν την κραυγή. Ο Δημητρός παρά το κάψιμο στο πόδι, κατόρθωσε να σηκωθεί όρθιος με την βοήθεια ενός δέντρου που ήταν εκεί κοντά.

-Άφησε την φώναξε προς το μέρος του δράκου.

Ο δράκος αντιγύρισε με μια νέα ανάσα φωτιάς. Το δέντρο όμως προστάτεψε τον Δημητρό με την ζωή του. Ο Δημητρός άρπαξε ένα κλαδί που καίγονταν και χίμηξε προς τον δράκο. Ο δράκος όμως τον πρόλαβε και στην επόμενη φλογισμένη ανάσα του, κατόρθωσε να κάψει το χέρι του Δημητρού. Μια δεύτερη κραυγή ακόμα πιο δυνατή από την πρώτη έκανε τον δράκο να κλείσει τα αυτιά του με τα χέρια του. Η Αγάπη κατόρθωσε να ξεφύγει από τα χέρια του δράκου και έτρεξε στον Δημητρό. Το παλικάρι ήταν σωριασμένο στο χώμα και σφάδαζε από τους πόνους της φωτιάς. Ο δράκος άρπαξε πάλι την Αγάπη στα χέρια του και ετοιμάστηκε να δώσει την τελευταία του ανάσα στον Δημητρό.

Τον πρόλαβε όμως η φωνή της Αγάπης.

– Άφησε τον. Μην τον σκοτώσεις. είπε με την μελωδική της φωνή. Άφησε τον να ζήσει και εγώ θα έρθω μαζί σου. Θα μείνω μαζί σου για πάντα.

Ο Δημητρός προσπάθησε να κάνει μια κίνηση να σηκωθεί μα ήταν μάταιο. Ένιωσε τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν και έπεσε λιπόθυμος στο χώμα.

Ο δράκος τον άφησε να ζήσει. Πήρε την Αγάπη και έφυγαν για την σπηλιά του.

Από τότε δεν τον ξαναείδαν στο χωριό. Κάποιοι είπαν πως αυτοκτόνησε όταν άκουσε την Αγάπη να τραγουδά τον έρωτα της για τον Δημητρό. Άλλοι είπαν πως η Αγάπη τον μεταμόρφωσε σε ένα όμορφο παλικάρι που τριγυρνούσε στο δάσος φωνάζοντας το όνομα της.

Άλλοι είπαν πως έπνιξε την Αγάπη σε μια δυνατή αγκαλιά του και όταν είδε τι έκανε, αυτοκτόνησε

Η Αγάπη δεν φάνηκε ποτέ στο χωριό

έμεινε για πάντα μαζί του

………………………

Για σένα

2010-01-27T23:00:00.001+02:00

θα ‘θελα να ήμουν εκεί.

Μια αγκαλιά να σου χαρίσω

μια αγκαλιά να πάρω

με ένα φιλί να σε ζεστάνω

με ένα φιλί να φύγω

Ένα αληθινό τραγούδι να σε συντροφεύει.

Έρωτας

2010-01-21T18:30:00.001+02:00

Σηκώθηκε και πήγε προς την έξοδο. Πήρε τα κλειδιά του αυτοκινήτου από το τασάκι που βρίσκονταν στο τραπεζάκι δίπλα στην είσοδο, άνοιξε την πόρτα και έφυγε. Κατευθύνθηκε στο αυτοκίνητο χωρίς να ακούσει την φωνή του γείτονα που τον καλησπέριζε. Έβαλε μπρος και σε λίγα λεπτά ήταν έξω από το Ιατρείο. Κατέβηκε χωρίς να σβήσει την μηχανή του αυτοκινήτου. Ανέβηκε δύο δύο τα σκαλιά και βρέθηκε στον προθάλαμο του Ιατρείου. Ο κόσμος που περίμενε εκεί για την εξέταση γύρισε το κεφάλι και τον κοίταξε. Κανένας δεν τράβηξε τα μάτια του από πάνω του. Όλοι συνέχιζαν να τον προσέχουν. Αυτός έμεινε για λίγα δευτερόλεπτα ακίνητος ψάχνοντας με το βλέμμα του εκείνη. Δεν άργησε να την δει να κάθεται πίσω από το γραφείο της στα δεξιά του προθάλαμου. Με βήμα σταθερό και στιβαρό πήγε προς το μέρος της.

- Σήκω φεύγουμε!

Η κοπέλα είχε κοκαλώσει.

-Σήκω φεύγουμε τώρα! επανέλαβε.

Όλοι την άκουσαν να λέει, “τελικά είσαι περισσότερο τρελός από ότι πίστευα” .

Ο γιατρός μάταια φώναζε πως αν δεν γυρνούσε πίσω θα έχανε την δουλειά της. ………………………………………….

Κόκκινο χρυσάφι

2010-01-15T13:30:00.001+02:00

Το δεύτερο κύμα ήταν ακόμα ισχυρότερο. Τσάκισε τον Οδυσσέα στα δύο. Ένα σκαρί που πήρε δύο χρόνια να αφεθούν τα ξύλα του στην θάλασσα για να “παστωθούν” με την αλμύρα και τον βούρκο της. Πεύκο σαμιώτικο , ευκάλυπτος και κυπαρίσσι για άλμπουρο.

Και όμως στο δεύτερο χτύπημα τσακίστηκε σαν οδοντογλυφίδα κακής ποιότητας. Είχε θυμώσει η θάλασσα. Το είχε αποφασίσει πως ότι βρισκόταν στον δρόμο της θα το στείλει στο βυθό της. Θα τα πάρει στολίδι για τα κοράλλια της. Ο Άρθουρ δεν μπόρεσε να ξεφύγει παρά το γερό και καλοφτιαγμένο σκαρί του, που καμάρωνε πως δεν το φόβιζε καμιά μπόρα.

Έπεσε στα κύματα και μπόρεσε να πιαστεί από το κυπαρισσένιο άλμπουρο. Πάλεψε για λίγη ώρα όμως μάταια. Το τρίτο φονικό κύμα τον έστειλε στον πάτο μαζί με το άλμπουρο. Ήταν τόση η δύναμη του που το άλμπουρο καρφώθηκε στην λάσπη. Αυτό που με χρειάστηκαν τόσα χρόνια για να θεριέψει και να γίνει ζηλευτό ξύλο για το καρνάγιο θα έμενε να σαπίσει στην λάσπη της θάλασσας. Ο Άρθουρ γλίστρησε στο τράνταγμα από το άλμπουρο και το σώμα του χτύπησε με δύναμη πάνω στο βράχο. Έμεινε εκεί με τα μάτια ανοικτά. Το ανοιγμένο στόμα του γέμισε γρήγορα με θαλασσινό νερό που γέμισε σε ελάχιστο χρόνο τα πνευμόνια του. Οι κόρες των ματιών είχαν διασταλεί λες και αντίκριζε κάτι παράξενο. Αν ακολουθούσες το βλέμμα του το έβλεπες. Ναι κάτι όμορφο ήταν εκεί. Το έβλεπες στο βλέμμα του. Στην στάση των χεριών του που είχαν σταθεί σαν του παιδιού που ζητά από τους γονείς του να το πάρουν στην αγκαλιά τους.

Είχαν δημιουργήσει μια τεράστια αποικία. Το τοπικό χρώμα που έδιναν στο θαλασσινό νερό ήταν κόκκινο, ζεστό σαν αίμα. Το κόκκινο χρυσάφι. Το αλλοτινό πολύτιμο κόκκινο χρυσάφι της μεσογείου. Οι βλεφαρίδες που ξεπρόβαλλαν από μέσα του λικνίζονταν στο ρυθμό του νερού, λες και χόρευαν για τον Άρθουρ. Ένα χορό ανατολίτικου ρυθμού. Ένα χορό που αντλούσε την δύναμη των κινήσεων του από το κέντρο του σχηματισμού. Από τον ομφαλό του. Σαν της χορεύτριας που οι κινήσεις των δάχτυλων της αντλούν την ενέργεια τους από την κοιλιά, τον ομφαλό της και η παραμικρή κίνηση επιθυμεί να επιστρέψει σε αυτό το κέντρο ισορροπίας.Όλες οι κινήσεις τους θύμιζαν διαλογισμό. Αυτή η μορφή χορού ησυχάζει το μυαλό και το πνεύμα. Και αυτός μαγεμένος, με κομμένη την ανάσα έστεκε ακλόνητος να τις παρατηρεί. Η σκέψη είχε φύγει. Οι κινήσεις του είχαν παγώσει. Μόνο η αίσθηση του χρώματος και του κόκκινου έμεναν σε αυτόν.

Ε! Τι λέτε?? Λίγη μουσική?

2010-01-11T23:29:00.001+02:00

Στιγμή

2010-01-07T13:16:00.001+02:00

Μια μαύρη σαϊτιά σκίζει το ασπρογάλανο τοπίο

παίρνει την ματιά και την τραβά στο βάθος,

εκεί που χάνεται το μαύρο

και το φωτεινό σκεπάζει την ματιά.

Απορροφά όλα τα χρώματα

και προβάλλει λευκό τοπίο.

Η ζέστη από το τίλιο χαλαρώνει

τους μυς της γεύσης

και αφήνει το άρωμα του λεμονανθού

να ερεθίσει τους αισθητήρες της οσμής

Νάτο! Προβάλλεται πάλι το μαύρο

μα κρύβεται γρήγορα στον ασπρισμένο ουρανό.

Οι μυρωδιές φέρνουν τις θύμησες

του χθες με το παλιό τους χρώμα.

Την καρδιά έπαψαν να την αγγίζουν,

το προσπερνά,

και ο νους γυρνά αλλού.

Δεν πονά πια,

πέτρωσε,

γελά, και χαίρεται που ξέρει

πως το ταξίδι προχωρά.

Δύναμη

2010-01-02T02:07:00.001+02:00

Ήρθε και έφερε μαζί του τον άνεμο. Μυστήριο αυτός ο νέος. Μου δίνει την αίσθηση της δύναμης. Την αίσθηση ότι ήρθε να αλλάξει πολλά. Ήρθε να σαρώσει τα πάντα. Δείχνει την δύναμη του από την αρχή. Δείχνει ότι μπορεί να τα βάλει με όλα τα στοιχειά και να επιβάλλει την θέληση του. Ήλιος, βροχή δεν τον νίκησαν σήμερα. Βγήκε νικητής, δάφνωστεφανωμένος, αλλά δεν σταμάτησε εκεί. Συνεχίζει να λυσσομανά και να φωνάζει σε όλους ότι αυτός θα αλλάξει τα πάντα. Αυτός είναι ο νέος άρχοντας και θα επιβάλλει την θέληση του νικητή.

Την νέα χρονιά την νιώθω να είναι σημαντική. Την αισθάνομαι ότι ήρθε να αλλάξει πολλά. Είναι αυτή που αδυνατώ να μαντέψω την πορεία της. Είναι λαμπερή και δυνατή. Είναι γεννημένη νικητής. Λιοντάρι την νιώθω. Έχει την δύναμη και την σοφία να την χρησιμοποιήσει έτσι όπως αρμόζει σε νικητή. Ναι! Ήδη η δύναμη της κυρίεψε τον νου μου και οδηγεί τα βήματα μου σε παράλληλη πορεία μαζί της. Καιρός να γευτώ λίγη από την λάμψη της δύναμης και να καρπωθώ τα λάφυρα του νικητή.

Καλωσήρθες! Εγώ θα μείνω μαζί σου ως το τέλος. Πιστός οπαδός της ομορφιάς και της νιότης σου. Πιστός στην ατέρμονη δύναμη του νου…………

Προβάλλεις νωρίς τις διαθέσεις

την δύναμη σου σκορπάς

και αφήνεις να δουν τις νυχιές

που στο σώμα σου κεντάς.

Πέρασαν τα Χριστούγεννα?

2009-12-25T23:56:00.001+02:00

Τελικά το μπαλκόνι έγινε το καταφύγιο μου. Πάλι έξω ήμουν για τσιγάρο. Καλά μην νομίσετε ότι δεν καπνίζω και μέσα, αλλά να κάποιες στιγμές θέλω να πάρω και τον αέρα μου. Ευτυχώς σήμερα ο καιρός είναι καλός. Έχει μια όμορφη ζέστη σήμερα. Δεν ξέρω αν είναι αληθινή ζέστη ή απλά έτσι θέλω εγώ να το αισθάνομαι.

Βρέχει. Μια όμορφη βροχή. Αργά και σε σταθερό ρυθμό. Μου ήρθε στο νου ότι η βροχή είναι ευτυχία. Δεν μπορώ να θυμηθώ αν την διάβασα ή την άκουσα απλά να την λέει κάποιος αυτήν την φράση. Ευτυχία όμως γιατί?? Μάλλον το λένε επειδή ξεπλένει. Ναι ξεπλένει το χώμα. Παρασέρνει ότι πρόσκαιρο υπάρχει πάνω στο χώμα. Ότι δεν έχει αφομοιωθεί από αυτό. Ότι δεν μπόρεσε να ριζώσει μέσα του. Ότι δεν είναι ισχυρά δεμένο με αυτό. Ευτυχία λοιπόν το ξέπλυμα?? Ναι θα μπορούσε. Ευτυχία να αισθάνεσαι ότι ξαναγεννιέσαι. Ότι ξεκινάς πάλι από την αρχή. Οτι έχεις γυρίσει την σελίδα και αντίκρισες μια νέα λευκή σελίδα που έχεις το δικαίωμα να γεμίσεις με ότι και όπως εσύ επιθυμείς. Με τις σκέψεις σου με τα γράμματα σου.

Ευτυχία γιατί ………

όλα είναι δρόμος, όλα είναι ταξίδι, πάντα υπάρχει η ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα.

Γεμίστε αγάπη και προχωρήστε. Μην γυρνάτε πίσω το κεφάλι. Μόνο εμπρός είναι η ευτυχία.

“ Αν κάποτε στα σκαλιά ενός παλατιού, στο πράσινο γρασίδι μίας τάφρου, στη μουντή μοναξιά του δωματίου σου, ξυπνήσεις ξεμέθυστος πια, ρώτα τον άνεμο, ρώτα το κύμα, το πουλί, το ρολόι, κάθε τι που φεύγει, κάθε τι που στενάζει, κάθε τι που κυλάει, που τραγουδάει, που μιλάει- ρώτα “τι ώρα είναι;”

Κι ο άνεμος, το κύμα, το άστρο, το πουλί, το ρολόι, θα σου απαντήσουν: “είναι η ώρα της μέθης!”

Για να γίνεις ο μαρτυρικός σκλάβος του χρόνου, μέθα, μέθα αδιάκοπα!

Αλλά με τι; – Με κρασί, με ποίηση, με αρετή – με ότι θέλεις. Αλλά μέθα!… “

Baudelaire

Όσο υπάρχει ουρανός

2009-12-21T23:05:00.001+02:00

πες οτι είδα μια λάμψη

πες μ’ οδήγησε μια αστραπή

όλα γύρω μου έχουν αλλάξει

και απ’ το τέλος γυρνώ στην αρχή

πες μ’ οδήγησε μια αστραπή

όπου και αν πας να θυμάσαι

όσο υπάρχει ουρανός να πετάς

όσο υπάρχει ζωή μην φοβάσαι

θα ‘χεις λόγο για να ξεκινάς

όσο υπάρχει ουρανός να πετάς

όταν μου φεύγει το θάρρος

σε θυμάμαι να χαμογελάς

το χαμόγελο γίνεται φάρος

και τη βάρκα μου εσύ οδηγάς

σε θυμάμαι να χαμογελάς

όπου κι αν πας να θυμάσαι

όσο υπάρχει ουρανός να πετάς

όσο υπάρχει ζωή μη φοβάσαι

θα ‘χεις λόγο για να ξεκινάς

όσο υπάρχει ουρανός να πετάς

Όλα περνούν και προσπερνούν.

2009-12-18T23:26:00.001+02:00

Παγωνιά απόψε. Ότι ζωντανό μπορέσει να επιβιώσει απόψε έξω είναι σίγουρα ανθεκτικό είδος. Τα πάντα παγώνουν. Ακόμα και τα χνώτα μοιάζουν να παγώνουν στον αέρα. Παγωνιά αλλά είναι της εποχής σκέφτεσαι και το προσπερνάς. Όλα στην εποχή που ζούμε προσπερνιούνται τόσο εύκολα.

Προσπερνάς τον ζητιάνο που τείνει το χέρι για να βγάλει ένα πιάτο ζεστού φαγητού.

Προσπερνάς το παιδάκι που κλαίει γιατί δεν μπόρεσε να πάρει το ονειρεμένο δώρο του Αι Βασίλη.

Προσπερνάς το νεαρό κορίτσι που μόλις χώρισε και το δάκρυ έφυγε μόνο του στο πρόσωπο.

Προσπερνάς τον μαθητή που ένιωσε άσχημα με το βαθμολόγιο που κρατά στο χέρι του.

Όλα περνούν και προσπερνούν, τρέχοντας να βρουν το χθες που άργησε να έρθει και ξαφνικά γίνεται αύριο.

Όλα περνούν και προσπερνούν…………

Το σαλταρισμένο γράμμα στον Αι Βασίλη.

2009-12-11T12:36:00.001+02:00

Γυρνώ σε διάφορα μπλόγκ και βλέπω οτι πολλοί στείλατε γράμμα στον Αι Βασίλη. Έτσι λοιπόν ζήλεψα και εγώ είπα για πρώτη και τελευταία φορά να του στείλω και εγώ ένα γράμμα.

Ορίστε λοιπόν μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή να προσπαθώ να του γράψω δύο λέξεις.

Άγιε μου Βασίλη

πάνε χρόνια που έπαψα να σου γράφω γράμμα. Βλέπεις την τελευταία φορά με έκρινες αυστηρά και δεν μου έφερες εκείνο το φρούριο με τα στρατιωτάκια και τους ινδιάνους. Μάλιστα τότε θυμάμαι πως μου είχες φέρει μια μάλλινη μπλούζα και έκτοτε δεν ξαναφόρεσα ποτέ μου τέτοια μπλούζα. Πέρασαν όμως χρόνια και είπα να το ξεχάσω αυτό και να σου γράψω και πάλι ένα γράμμα. Ελπίζω φέτος να μην αμελήσεις το δώρο μου. Βέβαια σου λέω προκαταβολικά οτι σκέφτομαι να σου ζητήσω οτι δεν σου έχω ζητήσει τόσα χρόνια.

Αρχίζουμε λοιπόν. Πάρε χαρτί και μολύβι για να σημειώνεις μην τυχόν και τα ξεχάσεις. Βλέπεις δεν ξεχνώ οτι είσαι πια πολύ μεγάλος για να τα θυμάσαι όλα.

Πρώτον επειδή τώρα τελευταία μου το είπε και ο γιατρός αλλά εδώ και χρόνια μου το έχουν και άλλοι τόσες πολλές φορές που πλέον με κούρασε είναι να μου φέρεις την χαλαρότητα. Βέβαια αυτήν την προτιμώ με μορφή καλού κρασιού από τα καλύτερα σε παρακαλώ για να μην με ζαλίσει. Επίσης ένα κουτί πούρα Αβάνας κατά προτίμηση Bolivar - Belicosos Finos .

Τώρα επειδή η χαλαρότητα δεν πάει ποτέ με άγχος για τα χρήματα όπως καταλαβαίνεις θα ζητήσω να μου φέρεις το λαχείο που θα κερδίσει τον πρώτο λαχνό του Πρωτοχρονιάτικου λαχείου. Αααα μην ξεχάσεις να είμαι ο μοναδικός νικητής έτσι??? Μην τα μοιράζομαι και με κανένα άλλο και με ρίξει στην μοιρασιά.

Τέλος για να μην μακρυγορώ θέλω να μου φέρεις νέα πρόσωπα και καινούργιες εμπειρίες στην ζωή μου. Από αυτές που ξυπνάς το πρωί και λες τώρα άραγε σε ποιά χώρα να βρίσκομαι??? Να κοιτάξω δίπλα μου να δω με ποιά κοιμήθηκα χθες βράδυ??? Να σκέφτεσαι με ποιά θέλεις να πιείς τον καφέ σου το πρωί και με ποιά το απόγευμα.

Κλείνοντας θα σε παρακαλούσα όταν φύγεις με το καλό μετά τα δώρα που θα μου φέρεις, να πάρεις μαζί σου μερικές σακκούλες που θα σε αφήσω δίπλα στην πόρτα (βλέπεις τζάκι δεν αξιώθηκα να κάνω ακόμα). Μην σκιάζεσαι δεν θα είναι τα σκουπίδια αλλά μερικά άχρηστα υλικά που δεν θα τα χρειάζομαι πιά. Ανθρωπιά, αγάπη, συμπόνια, λησμονιά, χαρά, λύπη, μίσος, δάκρυ, και όλα τα υπόλοιπα συναισθήματα μπορεί να νιώσει ο άνθρωπος.

Υ.Σ. Αν δεν μπορέσεις να μου φέρεις όλα αυτά που περιγράφω σε αυτό το γράμμα μου σε παρακαλώ να μην ξεχάσεις να μου φέρεις εκείνο τον τηλεφακό που ζήτησα για την νέα μου φωτογραφική μηχανή και εκείνη την όμορφη ψυχούλα που μου χρωστάς καιρό τώρα.

πέρασαν πέντε μήνες και εγώ είμαι αλλού

2009-12-07T18:02:00.002+02:00

είναι κάποιες φράσεις που μπορούν να στοιχειώσουν την ζωή μας……………
μπορείς να πεις χιλιάδες σ’ αγαπώ και ένα που δεν πρόλαβες να πεις να νιώσεις οτι το ήθελες τόσο μα τόσο πολύ αλλά πλέον να μην μπορείς να το προφέρεις………
μπορεί να γελάς να προσφέρεις χαρά μα ένα γέλιο που δεν μπόρεσες να χαρίσεις να σε τυραννάει γιατί δεν το πάλεψες παραπάνω………
ερωτεύεσαι το αύριο και πλάθεις όνειρα για το σήμερα μα μια θύμηση απο το παρελθόν να σε κάνει να δακρύζεις ………
πέρασαν μήνες δώδεκα και νόμισες πως οι τελευταίοι πέντε δεν ήρθαν ποτέ ………
πόσα χρόνια να θέλει ακόμα να πεις το σ’ αγαπώ με την ψυχή σου και όχι να κρύβεσαι απο τον εαυτό σου?
http://www.youtube.com/watch?v=64YLsESxgww

2009-12-04T23:51:00.001+02:00

βάρυνε σήμερα το σύννεφο, πήρε το μωβ του χρώμα και όλα μοιάζουν άχρηστα.

Μαυροκόκκινο το μέσα!

Γραμμα - τι – καίς Ανορθόγραφες

2009-11-29T23:56:00.001+02:00

Ξαστέρωσε και απόψε. Παρόλα αυτά δεν έχει κρύο. Ο καλός καιρός συνεχίζετε. Ο χειμώνας μοιάζει ακόμα αργοπορημένος.

Έχει ερημιά. Οι δρόμοι είναι άδειοι. Δεν κυκλοφορεί κανένας. Ίσως να φταίει το προχωρημένο της ώρα. Ακόμα όμως και οι σκοτεινιές γωνιές των δρόμων που συνήθως είχαν κάποιο σταματημένο αυτοκίνητο με ένα “παράνομο” ζευγαράκι σήμερα είναι αδειανές. Και όχι δεν άλλαξε το στέκι τους. Έχουν χρόνια που χρησιμοποιούν την περιοχή.

Παράνομος – παρανομία. Αυτός που παραβιάζει τους νόμους. Με ποιό μέτρο? Το ανώριμο ή το όψιμο της ηλικίας ή μόνο τους γραπτούς και άγραφους νόμους? Αλήθεια αυτός που αγαπά αυτούς που οι άλλοι τους λένε περιθωριακούς και παράνομους είναι και αυτός παράνομος?

Άρχισα πάλι τις γραμματικές. Χαμογελώ με την σκέψη των μεταμεσονύκτιων γραμματικών.

Τώρα μου ήρθε ιδέα. Ένα γράμμα. Ναι ένα γράμμα. Στο προηγούμενο είχα ζητήσει ένα χαμόγελο. Τώρα θέλω ένα γράμμα. Αφήστε ένα γράμμα μαζί με το σχόλιο σας. Ένα γράμμα της ελληνικής ή λατινικής αλφαβήτας. Ή γιατί όχι ? Ένα γράμμα όπως εσείς το θέλετε. :)

Να με προσέχεις σου είπα μα εσύ νομίζω πως το ξέχασες ήδη.

2009-11-27T21:30:00.001+02:00

Ο καιρός περνούσε χωρίς νόημα. Χωρίς σκέψεις. Απλά η μέρα εναλλάσσεται με νύχτα όπως τραγουδά και ο αγαπημένος μου Νιόνιος. Όλα είναι στην θέση τους. Τα βιβλία στα ράφια τα δεκάδες CD στην θήκη τους και τα συναισθήματα καλά κρυμμένα μέσα μου. Φτάνει είχα πει εδώ και λίγους μήνες στον εαυτό μου. Κι όμως είναι στιγμές που το ένα δευτερόλεπτο είναι ικανό να σε ταρακουνήσει και να αρχίσεις να βλέπεις διαφορετικά τα γεγονότα που περνάνε γύρω σου. Είναι το ελάχιστο, που μπορεί να σου προσφέρει το γέλιο, το άγνωστο και να φέρει την προσμονή, την φωτεινή αχτίδα που είχες χάσει καιρό τώρα. Δεν ξέρω ποιό είναι αυτό το κάτι. Δεν ξέρω αν είναι κάτι. Δεν ξέρω ούτε αν πρέπει να είναι κάτι. Είναι τόσα τα άγνωστα και τα ανείπωτα που δεν ξέρεις αν πρέπει να αφήσεις την φαντασία στο ταξίδι της ή να την σταματήσεις πριν ακόμα κάνει το πρώτο βήμα.

…………………………………………

Έχει αρκετό καιρό που έπαψα να συνομιλώ με τα πρέπει και μη. Μοιάζουμε μαλωμένοι αν και κάποιες στιγμές μου τραβάνε μια σπρωξιά έτσι για να μην φεύγω και πολύ μακριά τους.

………………………………………………

Αμπελοφιλοσοφίες που λέω να μην συνεχίσω. Λέω απλά να σας χαρίσω ένα χαμόγελο. Ναι ένα χαμόγελο. Θέλω όσοι μπουν εδώ και διαβάσουν αυτές τις λέξεις να το εγκαταλείψουν με ένα χαμόγελο στα χείλη. Και γιατί όχι! Και με ένα χαμόγελο στην ψυχή. Ναι, άλλωστε όλα για αυτήν δεν τα κάνουμε? Όλοι μας αυτήν θέλουμε να κάνουμε να γελάσει. Βέβαια το θέμα είναι οτι εγώ μπορεί να έχω όλη την καλή διάθεση να θέλω να αφήσετε όλοι ένα χαμόγελο εδώ, αλλά δεν ξέρω πως μπορώ να το πετύχω αυτό. Να σας πω ανέκδοτα? Να σας κάνω αστείες γκριμάτσες? Να σας χαρίζω απο ένα τριαντάφυλλο? Να σας χαστουκίζω? :) Ειλικρινά δεν ξέρω πως να το καταφέρω. Αλήθεια. Μήπως έχετε εσείς κάτι στο νους σας που θα μπορούσε να προσφέρει ένα χαμόγελο. Γράψτε το ! Θα το χαιρόμουν πολύ να ακούσω τι θα ήταν αυτό το κάτι.

Το τραγούδι χαρισμένο σε όποιον αντέχει να το ακούσει. :)

Αμαρτία, σε ζητώ!

2009-11-15T23:22:00.001+02:00

Ο έρωτας με έρωτα περνάει …………………………

Μύθος ……………… πραγματικότητα ……………

αμαρτία……………

πάθος ………………

πόθος …………………

αγάπη ………

μίσος ……………

μοναξιά ………………

ερημιά ……………

λέξεις ………

αντήχηση ………

σιωπή.

μερικές λέξεις για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Για όποιον έχει ανάγκη να τις νιώσει. Μπορείς να τις κάνεις ζευγάρια, να τις συνθέσεις, να τις διαιρέσεις, να τις αναλύσεις, να τις χωρίσεις, να τις αντιμεταθέσεις, και στο τέλος να φτιάξεις το παραμύθι σου.

Το όνειρο που οδηγεί στην αμαρτία.

Ένα δευτερόλεπτο

2009-11-13T00:01:00.003+02:00

Η κακή συνήθεια του καπνίσματος με οδήγησε στο μπαλκόνι. Έχει κρύο απόψε. Χειμώνας πλησιάζει. Η ανεμελιά του καλοκαιριού είναι πλέον ανάμνηση και το πολύχρωμο γήινο φθινόπωρο βαδίζει στην τελευταία του στροφή.
Γύρισα το κεφάλι ψηλά στον ουρανό. Δεκάδες λάμψεις στραφτάλιζαν. Μικρές λάμψεις που αναβόσβηναν στιγμιαία. Έχει αστροφεγγιά απόψε. Οι παλιοί λένε πως θα κάνει παγωνιά. Να, ευθεία εμπρός μου διακρίνω τον σχηματισμό του χαρταετού. Μικρή άρκτο, μου μάθανε πως λέγεται. Κοίταξα και για άλλους σχηματισμούς. Μπα δεν διέκρινα τίποτα άλλο. Ποτέ δεν ασχολήθηκα με την αστρονομία. Γύρισα το κεφάλι στην γη. Χώμα, που στεγάζει τα όνειρα. Φευγαλέα σκέψη που δεν έχει συνέχεια. Κρύο, πολύ τελικά. Τελευταία μεγάλη ρουφηξιά να γεμίσουν τα πνευμόνια δηλητήριο. Να ζαλιστεί ο νους.
Επιστροφή στην ζεστή αγκαλιά του σπιτιού. Ένα βήμα από το κρύο. Ένα δευτερόλεπτο και όλα είναι ζεστά. Ένα δευτερόλεπτο απέχει το κρύο από την ζέστη. Ένα δευτερόλεπτο η απλωσιά από το στένωμα. Ένα δευτερόλεπτο η χαρά από την λύπη.

Μάγκας

2009-11-06T18:24:00.001+02:00

Σήμερα λέω να πούμε δυο κουβέντες για τον Μάγκα:

Ερμηνεία του Μάγκα από το Βικιπαίδεια

Ο μάγκας, συνήθης κοινωνικός χαρακτήρας της προπολεμικής περιόδου, στυλιζαρισμένη μορφή της περιοδολόγησης του ρεμπέτικου και του μεσοπολέμου ήταν κυρίως άντρας των λαϊκών αστικών στρωμάτων που χαρακτηριζόταν από υπερβολική αυτοπεποίθηση ή έπαρση, καθώς και από ιδιάζουσα εμφάνιση ή συμπεριφορά. Συνηθισμένα στην εμφάνιση του μάγκα ήταν το μακρύ μουστάκι, τα μυτερά παπούτσια με γυρισμένες μύτες, το καβουράκι, το παντελόνι με ρίγα και το κομπολόι. Στη μέση φορούσαν τυλιχτό ζωνάρι, κυρίως για να κρύβουν τα μικρά όπλα -μαχαίρια και πιστόλια- που κουβαλούσαν. Περπατούσαν με ιδιόρρυθμο τρόπο, σα να κουτσαίνουν - από κει και το κουτσαβάκης, φορώντας μόνο το ένα μανίκι απ' το σακάκι.

Οι μάγκες εμφανίστηκαν ως κουτσαβάκηδες γύρω στα 1870 και έδρασαν περίπου μέχρι το 1892, οπότε ο τότε διευθυντής της αστυνομίας Μπαϊρακτάρης τους κυνήγησε αλύπητα. Εκτός από τη φυλάκιση και το κούρεμα με την ψιλή, έδωσε εντολή να τους κόβουν το μισό μουστάκι (υποχρεώνοντάς τους να ξυρίσουν και το άλλο μισό - θανάσιμη προσβολή για τους μάγκες της εποχής). Τους έκοβε επίσης τις μύτες απ' τα παπούτσια και το μανίκι που κρεμόταν. Το 1896 πάντως, κατά τους πρώτους ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας, οι κουτσαβάκηδες επιστρατεύτηκαν απ΄την αστυνομία, προκειμένου να κατασταλεί η ξενόφερτη εγκληματικότητα.

Αργότερα, μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο τύπος του μάγκα γνώρισε καινούργια αναβίωση, αυτή τη φορά συνδεμένος με την κουλτούρα της ρεμπέτικης μουσικής.

Η ελληνική λαϊκή μουσική έχει αφιερώσει αρκετά τραγούδια της στην περιγραφή και τις συνήθειες του μάγκα (βλ. Του Βοτανικού ο Μάγκας, Ε ντε λα μαγκέ ντε Βοτανίκ, Πούσουν μάγκα το Χειμώνα, ή Μάγκας βγήκε για σεργιάνι κ.ά.). Για την ετυμολογία της λέξης υπάρχουν αρκετές απόψεις:

από τη μάγκα = ενωμοτία άτακτων πολεμιστών (Αλβ.)
από το Λατινικό mango, -onis ( Ν. Ανδριώτης)
από το manika κατά τον Γ. Μπαμπινιώτη με την ερμηνεία ότι υπήρχε η συνήθεια να δίνονται σε ευγενείς ιππότες τα μανίκια των κυριών της αυλής.

Σήμερα ο ίδιος όρος εφαρμόζεται, μεταφορικά, για τον λαϊκό παληκαρά, άτομο που επιδεικνύει προκλητικά ή επιθετικά τη δύναμή του στον κοινωνικό περίγυρο. Χρησιμοποιείται καμιά φορά και υποτιμητικά σε φράσεις όπως "κάνει το μάγκα", "τζάμπα μάγκες".

Συνθετικές λέξεις: "βαρύμαγκας", "ψευτόμαγκας"

Ο Μάγκας μέσα από τα λόγια της Μαριώ

Εγώ κρατάω την ερμηνεία της Μαριώς και λέω να ρίξω και μια γυροβολιά. Βέβαια όπου λέει “Θεσσαλονικιός” βάλτε “Μακεδόνας” και είστε μέσα.

La vie dans les bois (η ζωή στο δάσος )

2009-11-01T23:03:00.001+02:00

Σήμερα τριγυρνώντας σε έναν ορεινό οικισμό της περιοχής μου (Νομός Ημαθίας) ανακάλυψα σκαρφαλωμένο πάνω σε μια καρυδιά ένα σκίουρο. Ευτυχώς η μηχανή αυτή την φορά ήταν στα χέρια μου και έτσι πρόφτασα να τον αποθανατίσω και να του δώσω τα λίγα λεπτά δημοσιότητας που η μοίρα, του είχε φυλαγμένη για αυτόν. Το παράξενο πάντως ήταν για μένα. Πίστευα τόσα χρόνια πως οι σκίουροι ήταν αποκλειστικά καφετί. Ορκίζομαι μάλιστα ότι πριν από 4-5 χρόνια είχα δει ένα ζευγάρι σκίουρων σε δάσος στην περιοχή της αγαπημένης μου Φλώρινας και εκείνοι ήταν σίγουρα μέσα στα πρότυπα που ήξερα για τους σκίουρους. Καφεκόκκινοι με φουντωτή ουρά.

Τούτος όμως με ξάφνιασε. Αγνοούσα βλέπεις ότι υπάρχουν μαύροι με άσπρη κοιλιά. Όπως όμως παρατηρείται στην φωτογραφία, είναι κατάμαυρος με άσπρουδερή κοιλιά και φουντωτή ουρά. Αν παρατηρείται στα μπροστινά του πόδια κρατάει ένα καρύδι που άρπαξε από το κλαδάκι που κρέμεται από πάνω του.

Παρακάτω σας παραθέτω μερικές πληροφορίες που βρήκα στο νετ για τους σκίουρους και τις βρήκα ενδιαφέρουσες.

Σκίουρος ή αλλιώς βερβερίτσα. Τα πιο συνηθισμένα είδη σκίουρου είναι ο Σκίουρος Αλεπού (S. niger), ο Ανατολικός Γκρι Σκίουρος (S. carolinensis), ο Δυτικός Γκρι Σκίουρος (S. griseus), ο Σκίουρος Ντάγκλας (Tamiasciurus douglasii) και ο Αμερικάνικος Κόκκινος Σκίουρος (T. hudsonicus).

Οι σκίουροι είναι γενικά έξυπνα και επίμονα ζώα. Σε κατοικήσιμες περιοχές έχουν την κακή συνήθεια να τρώνε από ταΐστρες πουλιών, να σκάβουν σε γλάστρες είτε για να θάψουν είτε για να βρουν καρπούς και να φτιάχνουν φωλιές σε φιλόξενες γι’ αυτούς περιοχές, όπως σοφίτες.

Οι σκίουροι καμιά φορά μπορούν να αποτελέσουν πραγματική επιδημία γιατί μασούν φαγώσιμα και μη φαγώσιμα αντικείμενα. Το συνήθειο αυτό διατηρεί τα δόντια τους αιχμηρά και τα φθείρει ώστε να πέσουν (τα τρωκτικά αλλάζουν συνεχώς δόντια).

Οι σκίουροι είναι παμφάγοι, τρώνε μια μεγάλη ποικιλία τροφών φυτικής προέλευσης, συμπεριλαμβανομένων καρυδιών, καρπών, φρούτων, μυκήτων, καθώς και εντόμων, αυγών ακόμη και μικρών θηλαστικών, πουλιών, βατράχων και ψοφιμιών.

Να και ένα χαριτωμένο βίντεο που βρήκα στο νετ με πρωταγωνιστή ένα σκίουρο.

Θα σ'αγαπώ - Δ. Γαλάνη

2009-10-28T22:27:00.001+02:00

Ώσπου η γη να μη γυρίζει πια
Ώσπου το φως να γίνει σκοτεινιά
Ώσπου κι αυτός ο ήλιος να σβηστεί
Ώσπου ο χρόνος πια να ξεχαστεί
Θα σ' αγαπώ

Ώσπου στα μάτια σου να δω φωτιές
Ώσπου κι εσύ σαν κεραυνός θα καις
Ώσπου να πάψει η ανατολή
Θα σ' αγαπώ και πάλι πιο πολύ
Θα σ' αγαπώ

Θα σ' αγαπώ όσο κανείς δεν αγαπάει
Θα σ' αγαπώ
Με μιαν αγάπη που ο νους σου δεν χωράει
Θα σ' αγαπώ

Ώσπου η γη να μη γυρίζει πια
Ώσπου το φως να γίνει σκοτεινιά
Ώσπου κι αυτός ο ήλιος να σβηστεί
Ώσπου ο χρόνος πια να ξεχαστεί
Θα σ' αγαπώ

Ώσπου στα μάτια σου να δω φωτιές
Ώσπου κι εσύ σαν κεραυνός θα καις
Ώσπου να πάψει η ανατολή
Θα σ' αγαπώ και πάλι πιο πολύ
Θα σ' αγαπώ

Θα σ' αγαπώ όσο κανείς δεν αγαπάει
Θα σ' αγαπώ
Με μιαν αγάπη που ο νους σου δεν χωράει
Θα σ' αγαπώ

Πέρα από κει που φτάνει η αντοχή
Θα σ' αγαπώ και πάλι πιο πολύ
Μέχρι το θάνατο και πιο μακριά
Μέχρι να πεις πεθαίνω τώρα πια
Θα σ' αγαπώ

Εγχειρίδιο Βλακείας του Διον. Χαριτόπουλου

2009-10-22T09:07:00.001+03:00

Σήμερα θέλω να κάνω μια πρόταση ανάγνωσης. Πρόκειται για ένα βιβλίο που την ύπαρξη του την πληροφορήθηκα απο το μπλόγκ της Μαρίας Τζιρίτα. Είμαι βέβαιος πως αρκετοί απο εδω το γνωρίζουν για τους υπόλοιπους υπάρχει το λίνκ πάνω στο όνομα της.

Εκεί λοιπόν διάβασα για το βιβλίο “Εγχειρίδιο Βλακείας” του Διονύση Χαριτόπουλου. Το όνομα του συγγραφέα κάτι μου θύμιζε και το διαπίστωσα όταν πήρα το βιβλίο στα χέρια μου. Είχα διαβάσει παλιότερα και ένα ακόμα βιβλίο του το “Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων” το οποίο με είχε ενθουσιάσει. Έτσι λοιπόν πήρα στα χέρια μου το καινούργιο μου βιβλίο με μεγαλύτερη χαρά καθώς περίμενα οτι σίγουρα και αυτό θα είναι καλό.

Ε! λοιπόν αυτό είναι ακόμα καλύτερο. Το συστήνω σε όλους. Διαβάζετε εύκολα και γρήγορα και έχει πολλά και όμορφα πράγματα να πεί. Είναι 116 σελίδες όμορφα γραμμένες και με σκληρό εξώφυλλο.

Σας παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα για να δείτε δείγμα.

“Το δίποδο ζει για πάρτη του.

Η πρωταρχή και η ουσία του ανθρώπου είναι η βούληση (θέληση, επιθυμία)και η νόηση είναι το μέσο για την πραγματοποίηση της. Η μόνη πραγματική του θεότητα είναι ο εαυτός του: το παιχνίδι, η διασκέδαση, αγορά ειδών, η συκοφαντία, η εξαπάτηση, ο φόνος, η κλοπή, ο ατομικός καλωπισμός, η ερωτική πράξη και όποια άλλη ενέργεια ή πράξη του στοχεύει αποκλειστικά και μόνο στην προσωπική του ικανοποίηση και ευχαρίστηση. Που σημαίνει ότι είμαστε τα “θέλω” μας, το Εγώ μας, ο σκοπός μας, και το εργαλείο για να πετύχουμε αυτό που κάθε φορά θέλουμε είναι το μυαλό μας. Το τι θέλουμε είναι πρόδηλο: “όλοι γεννηθήκαμε στην Αρκαδία” (Σίλερ) και περιμένουμε να ζήσουμε με ευτυχία, λουσμένοι όλες τις χάρες, τις ανέσεις και τις απολαύσεις του κόσμου. Βέβαια, η δυστυχία που δέρνεται μεταξύ επιθυμίας και πραγματικότητας είναι δεδομένη’ ο Φρόιντ μάς έκλαιγε απο νωρίς: “το υπερεγώ εκδίδει μια εντολή χωρίς να ενδιαφέρεται αν το άτομο μπορεί να την εφαρμόσει”.

Ήθελε να ζήσει Νο2

2009-10-21T08:45:00.002+03:00

Δεν πρόλαβε να φύγει μακριά όταν άρχισε να χτυπά το τηλέφωνο. Κοίταξε το νούμερο που φαινόταν στο καντράν. Ήταν μια φίλη του που είχε γνωρίσει λίγο καιρό πριν. Δεν την ήξερε τόσο καλά μα τον είχε εντυπωσιάσει με την ωριμότητα της σκέψης της ενώ τον μάγευε ότι κατόρθωνε να μαντεύει τις σκέψεις του και να του απαντάει πριν καν αυτός αρθρώσει λέξη. Αποφάσισε να απαντήσει παρά το σχέδιο που έλεγε ότι δεν έπρεπε να μιλήσει με κανέναν.

Σταμάτησε στην δεξιά πλευρά του δρόμου και απάντησε στο τηλέφωνο.

- Παρακαλώ είπε.

-Γύρνα πίσω τώρα άκουσε την φωνή της φίλης του. Δεν έχεις δικαίωμα να το κάνεις αυτό. Όχι έτσι. Αυτό είναι φυγή και θα σε κυνηγάει μια ολόκληρη ζωή. Θα στοιχειώσει μέσα σου και δεν θα φύγεις ποτέ. Θα τριγυρνάς δίπλα τους χωρίς να μπορείς να πλησιάσεις. Έτσι καις το τελευταίο χαρτί της ζωής σου. Καις το δικαίωμα να ζήσεις ελεύθερος. Δεν θα μπορέσεις ποτέ να ζήσεις όπως το σκέφτεσαι.

Άκουγε χωρίς να μιλάει. Στο μυαλό του μπερδεύτηκαν πολλά. Προσπαθούσε να καταλάβει το πόσο δίκιο είχαν τα λόγια της. Επαναλάμβανε μέσα του τα λόγια της. Καμένο χαρτί, στοιχειώσει, δικαίωμα, γύρνα πίσω τώρα. Λόγια που τα λες εύκολα μα έχουν βαρύ φορτίο. Προσπάθησε να τα αντισταθμίσει με το θέλω να ζήσω, μιζέρια, μόνος. Το μυαλό του μπερδεύτηκε παραπάνω. Ένιωθε το αίμα να ανεβαίνει με πίεση στο κεφάλι του και να πλημμυρίζει όλο τον χώρο. Ένιωθε τις δυνάμεις του να χάνονται. Ένιωθε τις αισθήσεις του να χάνονται. Τα αγαπημένα του αρώματα έπαψαν να οσφραίνουν. Αστραπιαία στο μυαλό του στριφογύρισαν τα λόγια κατακραυγής που θα είχε να αντιμετωπίσει. Αίσχος! Κυρίαρχη λέξη που ειπώνεται τόσο εύκολα. Δεν μπορεί ο κόσμος να νιώσει την αιτία. Δεν μπαίνει σε τέτοιο κόπο. Είναι τόσο εύκολο να αναθεματίζεις. Το να ψάξει ο καθένας μέσα του και να προσπαθήσει να κάνει δική του την αντίδραση σίγουρα είναι δυσκολότερο. Ο κόσμος αρκείται στο εύκολο και γρήγορο. Δίκη, καταδίκη, κρέμασμα με συνοπτικές διαδικασίες. Όχι. Το αποφάσισε αστραπιαία. Όχι. Έπρεπε να συνεχίσει. Προτιμούσε να καταδικαστεί παρά να καταδικάσει ο ίδιος τον εαυτό του.

Έκλεισε το τηλέφωνο χωρίς να περιμένει να ακούσει τίποτα άλλο. Το απενεργοποίησε και το πέταξε στο διπλανό κάθισμα. Έβαλε μπρος και ξεκίνησε με φόρα.

Το μόνο που άκουσε ήταν ο συριγμός από τα λάστιχα του φορτηγού και ένιωσε τις λαμαρίνες να τρυπάνε το κορμί του.

Άλλοι είπανε πως ο οδηγός του φορτηγού ήταν πιωμένος. Άλλοι πως έτρεχε και τα φρένα του φορτηγού δεν έπιασαν για να μπορέσει να σταματήσει. Κάποιοι είπαν πως σίγουρα είχε κάνει χρήση ναρκωτικών ουσιών.

Η κηδεία του έγινε με κάθε τιμή και όλους τους συγγενείς και φίλους να εκθειάζουν τις αρετές του αδικοχαμένου και το πόσο αγαπούσε την οικογένεια του. Σωστός οικογενειάρχης που υπεραγαπούσε την γυναίκα του και τα παιδιά του. Δούλευε σε δύο δουλειές για να τα βγάλει πέρα. Κρίμα. Κρίμα. Νέος άνθρωπος. Έφυγε άδικα.

Την ώρα που τον κατέβαζαν στην τελευταία κατοικία του ένας τρελός που περιφέρονταν στα κοιμητήρια πήγε κοντά και άρχισε να γελά. “πάει αυτός, γλύτωσε” “Άντε και του χρόνου άλλος”. Οι συγγενείς ανήσυχοι με τις βλακείες που έλεγε ο τρελός, τον απομάκρυναν από τον χώρο φωνάζοντας του. Αίσχος, αίσχος.

Υ.Σ.

Αυτό που θέλω να τονίσω είναι οτι και αυτή και η προηγούμενη ανάρτηση είναι απλά κείμενα που έχουν σκαρωθεί απο την φαντασία μου. Στοιχεία πραγματικότητας μπορεί να βρουν πολλοί αλλά δεν είναι απαραίτητο να στηρίζεται σε αληθινά γεγονότα. Είναι απλά κείμενα. Το συγκεκριμένο κείμενο δεν ήταν στις σκέψεις μου αλλά πραγματοποιήθηκε αφού διάβασα τα σχόλια σας. Αν κάποιος αισθανθεί οτι απαντώ σε σχόλιο του το ξεκαθαρίζω οτι το κείμενο αυτό δεν έχει τέτοιο σκοπό. Απλά μπορεί να πήρα κάποια στοιχεία απο τις απαντήσεις σας για να μπορέσω να πλέξω το κείμενο. Δεν είναι απάντηση και πολύ περισσότερο δεν είναι κριτική σε απόψεις που γράφτηκαν στα σχόλια σας. Να ξεκαθαρίσω οτι τα σχόλια σας είναι διαφορετικά αλλά τόσο αληθινά που ειλικρινά με άγγιξαν και ομολογώ οτι με συγκίνησαν κιόλας καθώς ένιωσα οτι όλοι το θεωρήσατε οτι είναι κάτι που έχω αποφασίσει να κάνω και προσπαθήσατε να με παροτρύνετε είτε για το ναι είτε για το όχι. Ξεκαθαρίζω λοιπόν οτι απλά είναι δύο κείμενα. Τίποτα παραπάνω τίποτα παρακάτω.

Έτσι λοιπόν ευχαριστώ όλους σας για τις απαντήσεις. Την Ελένη, την Ανάσα, το Μαρούλι, το Σεληνόφως, την Ανάσα ξανά, το Αγγελάκι, την Lilith, το γκλομπαλάκι, τον φίλο ασκάρ, τον φίλο Άρη, την Φεγγαρένια, την Αλατοπιπερίτσα, την Μαριάννα και τον φίλο Όσιρις.

Ήθελε να ζήσει

2009-10-20T11:49:00.001+03:00

Το είχε αποφασίσει καιρό τώρα. Σήμερα όμως ήρθε η ώρα τις σκέψεις του να τις κάνει πράξη.

Σηκώθηκε την ίδια ώρα όπως κάθε πρωί και κατευθύνθηκε στο μπάνιο. Κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέπτη. Έμεινε να τον κοιτάζει. Στα μάτια του είχαν σχηματιστεί μαύροι κύκλοι. Μόλις είχε σηκωθεί από τον ύπνο μα αν τον έβλεπε κανείς θα πίστευε πως δεν είχε κοιμηθεί ούτε ένα δευτερόλεπτο. Πράγματι έτσι ήταν. Όλο το βράδυ πάλευε με την απόφαση που είχε πάρει.

Έριξε κρύο νερό στο πρόσωπο του ελπίζοντας η δράση του κρύου να καταφέρει να περιορίσει τους μαύρους κύκλους και να κρύψει τα σημάδια της αϋπνίας. Γέμισε το πρόσωπο του με αφρό και αφού πήρε ένα καινούργιο ξυράφι ξυρίστηκε όπως έκανε κάθε πρωί.

Φόρεσε το κουστούμι που φορούσε καθημερινά στο γραφείο. Με την άκρη των ματιών του είδε την γυναίκα του που μόλις σηκώθηκε από το κρεβάτι. Έβαλε την κολόνια του που δεν έλεγε να αποχωριστεί ποτέ και ήταν πια έτοιμος να ξεκινήσει για την δουλειά. Οι μυρωδιές πάντα έπαιζαν ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής του. Συνέδεε στο μυαλό του όλες τις καταστάσεις που βίωνε με μυρωδιές. Τις χαρές με το άρωμα του τριαντάφυλλου και τις λύπες με τον ανθό της γαρδένιας. Για τις στιγμές αγωνίας, όπως αυτή που τον είχε κατακλύσει αυτήν την στιγμή είχε στο νου το άρωμα της κανέλλας. Ερέθιζε το μυαλό το γεμάτο σπιρτάδα άρωμα της.

Προσπάθησε να φαίνεται ατάραχος και προχώρησε στο δωμάτιο των παιδιών. Έσκυψε και τα φίλησε στο μάγουλο όπως κάθε πρωί. Η γυναίκα του μόλις έβγαινε από το μπάνιο την ώρα που κατευθύνθηκε για την εξώπορτα. Γεια, καλή ημέρα να έχεις της είπε με το βλέμμα χαμηλωμένο. Δεν ήθελε να δει τα μάτια του. Όσο και καλά να το είχε προσχεδιάσει τα μάτια του είχαν αρχίσει να γεμίζουν επικίνδυνα.

Έκλεισε την εξώπορτα και προχώρησε στο αυτοκίνητο. Μόλις έκατσε στην θέση του οδηγού, άφησε να βγει από μέσα του ένα γεμάτο ουφ! Ένιωσε ξαφνικά να βρέθηκε σε άλλη διάσταση. Η βαριά ατμόσφαιρα άρχισε να αλλάζει. Η αϋπνία που φαινόταν στα μάτια του υποχώρησε αμέσως. Έβαλε μπρός και ξεκίνησε. Έστριψε στην πρώτη στροφή και χάθηκε μέσα στην κεντρική λεωφόρο. Όμως η κατεύθυνση του δεν ήταν αυτή που ακολουθούσε καθημερινά. Πήρε την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Το είχε αποφασίσει. Δεν άντεχε πια. Ένιωθε την ζωή του να φεύγει μέσα από τα χέρια του. Έπρεπε να αντιδράσει. Έπρεπε να βρει ένα τρόπο να το σταματήσει αυτό. Δεν άντεχε άλλο την μιζέρια που βίωνε. Ήθελε να ζήσει. Έπρεπε να ζήσει. Δεν θα το συγχωρούσε ποτέ στον εαυτό του να μην αντιδρούσε. Είχε αφήσει να περάσουν πολλά. Φτάνει όμως. Έπρεπε να βάλει ένα τέλος σε αυτήν την μιζέρια όσο και να τον πλήγωνε η απόφαση του.

Τα άφησε πίσω όλα. Δεν πήρε τίποτα μαζί του, παρά μόνο τις αναμνήσεις του. Ήθελε να ξαναγεννηθεί. Έφευγε μόνος για ένα προορισμό που δεν ήξερε καν. Δεν τον ένοιαζε που θα πάει και τι θα κάνει. Ήθελε απλά να ξεφύγει.

Χαμένος στο όνειρο

2009-10-17T22:42:00.001+03:00

Το μαύρο τοπίο δεν έλεγε να τελειώσει. Εδώ και μερικά λεπτά που είχε μπει σε αυτό το τούνελ, παντού τριγύρω του, όλα ήταν καλυμμένα με μια μαύρη μπογιά. Ένα χέρι τα είχε βάψει όλα στο χρώμα που τόσο αγαπούσε. Σε μερικές στροφές όμως του τούνελ συναντούσε μερικές παράξενες ζωγραφιές. Τέτοιες που δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει αν έδειχναν κάτι συγκεκριμένο ή απλώς ήταν μερικές άτσαλες πινελιές για να σπάσει την μονοτονία του μαύρου. Δεν είχε ούτε τον χρόνο να διερευνήσει τι τελικά συνέβαινε. Όλα πέρναγαν τόσο γρήγορα από γύρω, που ήταν αδύνατο το μυαλό να συνθέσει συγκεκριμένες εικόνες. Ένιωθε να βρίσκεται σε μέσο που έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Τέτοια ταχύτητα που ακόμα και η προσπάθεια σκέψης βρισκόταν να γίνεται σε περασμένο χρόνο. Όλα έτρεχαν στην ίδια ιλιγγιώδη ταχύτητα. Όλα ήταν το παρελθόν.

Μα ναι! Ένιωσε την αιτία δεν έτρεχε αυτός μα το τούνελ που τον περιείχε. Έτρεχε με τέτοια ταχύτητα που ο χρόνος πάγωνε στο άπειρο, στο άγνωστο παρόν. Παρόν; Τι είναι παρόν; Αφού η σκέψη αδυνατούσε να φτάσει τον χρόνο, ποιό παρόν να νιώσει; Αυτό που ζούσε σε κάθε ανοιγοκλείσιμο των βλεφάρων; Παρόν; Παρελθόν;Μέλλον; Λέξεις που δεν είχαν κανένα νόημα εδώ. Χρόνος απροσδιόριστος, παγωμένος σε άλλη διάσταση. Το τούνελ δεν είχε άκρη. Η ταχύτητα τον είχε ζαλίσει. Ένιωσε την ζαλάδα της ναυτίας να τον κατακλύζει. Όλο του το σώμα ένιωθε να διαλύεται κάτω από αυτήν την αλλόκοτη κίνηση. Η ζάλη τον ώθησε να κάνει μεγάλη προσπάθεια να σκεφτεί. Ποιός είμαι; Που πάω; Πως βρέθηκα εδώ; Σκέψεις που κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια να τις συνθέσει. Όλα ήταν αλλόκοτα. Αταίριαστα. Απάντηση δεν μπόρεσε να δώσει σε καμιά του ερώτηση.

Ιδρώτας τον έλουσε και ένιωσε τις δυνάμεις του να σκορπίζονται και να συμπληρώνουν το πάζλ του μαύρου τοπίου με κατάλευκα σημάδια. Ένιωσε τις σάρκες του να σκίζονται και να χάνονται πίσω του. Κομμάτι- κομμάτι. Γύρισε το κεφάλι προς τα πίσω να ψάξει να βρει τα κομμάτια του. Τρόμαξε! Το τοπίο ήταν λευκό. Εκτυφλωτικό που έκανε τα μάτια του να τσούζουν. Είδε το κάθε κομμάτι του να σκιαγραφεί μικρά καλοσχηματισμένα σχέδια. Μα ναι! Ήταν φανερό σχημάτιζαν τα αγαπημένα του τριαντάφυλλα. Κατακόκκινα σημάδια, κατακόκκινα τριαντάφυλλα.

Τα κομμάτια είχαν αρχίσει να χάνονται να λιγοστεύουν. Ένιωσε να χάνει ύψος. Έστρεψε το βλέμμα του χαμηλά. Τρομοκρατήθηκε! Τα πόδια του από τα γόνατα και κάτω δεν υπήρχαν. Πήγε να φωνάξει, μα κατάλαβε πως ήταν μάταιο. Δεν είχε κανένα νόημα. Δεν υπήρχε κανένας δίπλα του. Ήταν μόνος μέσα στο μαύρο τούνελ. Σε αυτό που έτρωγε το σώμα του και το μετέτρεπε σε τριαντάφυλλα. Σε αυτό που έσβηνε τις σκέψεις, λες και δεν είχαν γίνει ποτέ. Τον έτρωγε. Εξαφάνιζε την ύπαρξη του.

Μα όχι, να, εκεί, μπροστά του, κάτι έμοιαζε να αλλάζει. Το μαύρο άρχισε να χάνεται. Ένα λευκό πλησίαζε με την ίδια ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ένα λευκό που τον μαγνήτιζε. Ένα λευκό που τον έκανε να θέλει να τρέξει ακόμα πιο γρήγορα. Μα ! Ένιωθε τόσο ανάλαφρος. Ξανάστρεψε το βλέμμα χαμηλά. Το μέρος του θώρακα είχε χαθεί. Ένα κεφάλι μόνο που βρίσκονταν λίγα εκατοστά από το δάπεδο του τούνελ. Έστρεψε το βλέμμα πίσω. Τα ίδια κατακόκκινα τριαντάφυλλα. Ξαναγύρισε πάλι μπροστά……..

Χάθηκαν όλα. Το μαύρο, το άσπρο, οι σκέψεις, το αύριο, το χθες, το παρόν.

Ο διακόπτης είχε κλείσει οριστικά.

Πλέον ξέρω … για να μαθαίνετε και εσείς…..

2009-10-14T11:31:00.001+03:00

Επειδή θεωρώ ότι η “αργία” είναι η μητέρα της μάθησης κοιτάξτε να δείτε τι ανακάλυψα τριγυρνώντας στο Facebook σήμερα το πρωί που η δουλειά δεν ήταν στα φόρτε της.

Μερικές υπέροχες ατάκες που λένε οι γυναίκες για να ρίξουν χυλόπιτα και το τι πραγματικά εννοούν.

1. Δεν είμαι σε καλή φάση τώρα.
(Δεν σε γουστάρω τόσο πολύ ώστε να "ξεκολλήσω" από τον πρώην.)

2. Είμαι μπερδεμένη.
(Βγαίνω με άλλους δύο και δεν ξέρω ποιόν να διαλέξω. Σίγουρα όχι εσένα.)

3. Δεν ταιριάζουμε.
(Είσαι τόσο βαρετός, τόσο απροσάρμοστος που θέλω να βγω στα βουνά και να το φωνάζω.)

4. Έχουμε μεγάλη διαφορά ηλικίας.
(Είσαι μπαμπόγερος/ Είσαι ανώριμος.)

5. Έχω σχέση.
(Και με έχεις πρήξει τόση ώρα που μου μιλάς.)

6. Δεν νιώθω έτοιμη για κάτι παραπάνω.
(Και δεν σε γουστάρω και τόσο πολύ για να προσπαθήσω.)

7. Δεν θέλω να μπερδεύω τα επαγγελματικά με την αισθηματική μου ζωή.
(Δεν θα έκανα κάτι μαζί σου ακόμα κι αν το μόνο κοινό μας ήταν ότι ζούμε στον ίδιο γαλαξία.)

8. Δεν σε είχα σκεφτεί πότε με αυτόν τον τρόπο.
(Ούτε πρόκειται.)

9. Θέλω να επικεντρωθώ στην καριέρα μου.
(Ακόμα και κάτι τόσο βαρετό σαν τη δουλειά μου είναι καλύτερο από το να βγαίνω μαζί σου.)

10. Σε βλέπω σαν φίλο.
(Είσαι άσχημος.)

Η τίγρης – Χαίνηδες - Ψαραντώνης

2009-10-13T20:01:00.001+03:00

Έχω μια τίγρη μέσα μου, άγρια λιμασμένη
π' όλο με περιμένει
κι όλο την καρτερώ,
τηνε μισώ και με μισεί, θέλει να με σκοτώσει,
μα ελπίζω να φιλιώσει
καιρό με τον καιρό.

Έχει τα δόντια στην καρδιά, τα νύχια στο μυαλό μου
κι εγώ για το καλό μου
για κείνη πολεμώ
κι όλου του κόσμου τα καλά με κάνει να μισήσω,
για να της τραγουδήσω τον πιο βαρύ καημό.

όρη, λαγκάδια και γκρεμνά με σπρώχνει να περάσω,
για να την αγκαλιάσω
στον πιο τρελό χορό,
κι όταν τις κρύες τις βραδιές θυμάται τα κλουβιά της,
μου δίνει την προβιά της
για να τηνε φορώ.

Καμιά φορά απ' το πιοτό πέφτομε μεθυσμένοι,
σχεδόν αγαπημένοι,
καθείς να κοιμηθεί
και μοιάζει ετούτη η σιωπή με λίγο πριν την μπόρα,
σαν τη στερνή την ώρα
που θα επιτεθεί.

Αφήστε την τίγρη να βγει από μέσα σας

Χαραυγή.

2009-10-09T23:24:00.001+03:00

Είχε αρχίσει να σουρουπώνει. Ο ήλιος είχε δύσει εδώ και λίγη ώρα! Η κάψα της ημέρας παραχωρούσε την θέση του στο υγρό πούσι της νυχτιάς. Το γερασμένο του κορμί δεν άντεχε ούτε αυτό το ελάχιστο δροσερό πούσι. Προχώρησε προς την καρέκλα που είχε κρεμάσει την ζακέτα του από την προηγούμενη νυχτιά. Έσυρε τα βήματα του και αφού φόρεσε την πλεχτή ζακέτα, το τελευταίο πράγμα που είχε απομείνει από εκείνη, προχώρησε προς την εξώπορτα. Βγήκε και κάθισε στο σκαμνάκι που είχε πάντα τοποθετημένο δίπλα από την εξώπορτα. Ένα σκαμνάκι που βρίσκονταν πάντα στην ίδια θέση. Ακριβώς δίπλα στην είσοδο. Στέκονταν εκεί χειμώνα καλοκαίρι, μέρα και νύχτα. Ήταν αυτό που σε καλωσόριζε πριν μπεις στο γέρικο σπίτι. Αυτό το σπίτι που είχε ζήσει δύο πολέμους και όμως έστεκε εκεί καρτερικά και για τους επόμενους. Το σκαμνάκι το είχε φτιάξει ο γέροντας πριν πολλά χρόνια όταν αργοπερπάτησε ο μεγάλος του γιός. Το είχε σκαλίσει με ότι πιο περίτεχνο σχέδιο είχε μπορέσει να σκαρώσει το μυαλό του. Είχε σχεδιάσει πάνω του την χαραυγή και τον ήλιο που ανέτελλε δειλά από το λημέρι του. Ήθελε έτσι να είναι όλη η ζωή του πρωτότοκου γιού του.Χαραυγή. Στην άλλη πλευρά ήταν γεμάτο με αστέρια και θάλασσα. “Να είναι γεμάτα τα όνειρα του με αστέρια και να τον ταξιδεύουν σε μέρη ονειρικά και απάτητα” έτσι είχε δικαιολογήσει την απόφαση του στην καλή του.

Πέρασαν όμως τα χρόνια. Το γέρικο κουφάρι του είχε μείνει μόνο του να σέρνεται δεξιά και αριστερά. Τα αστέρια και ο ήλιος είχαν ξεθωριάσει αλλά το σκαμνάκι ήταν εκεί. Δεν το αποχωρίζονταν ποτέ. Πάντα εκεί στην ίδια θέση. Περίμενε τον ερχομό του γιού του και ας ήξερε πως δεν θα ερχόταν ποτέ. Όταν έχασε την σύντροφο του, αυτήν που έζησε σχεδόν όλα τα χρόνια της ζωής του είχε πιστέψει πως ίσως τότε να τον ξανάβλεπε. Μάταια όμως. Δεν είχε έρθει ποτέ. Στην κηδεία της γυναίκας του κοιτούσε συνέχεια την πόρτα της εκκλησίας καρτερώντας να τον δει να ξεπροβάλλει έστω και την τελευταία στιγμή. Μάταια όμως. Δεν είχε ανοίξει ποτέ η πόρτα.

Πάει καιρός που δεν είχε πάρει ένα μήνυμα του. Δύο λόγια , λίγες λέξεις.

Ο γέροντας καθόταν όλη την μέρα σε μια παλιά πλαστική καρέκλα δίπλα στο σκαμνάκι. Και το βλέμμα του καρφωμένο στην ίδια πάντα κατεύθυνση. Στον δρόμο, που έφτανε μετά από ένα μακρύ φιδίσιο στριφογύρισμα στο χωριό του. Καρτερούσε. Ήθελε να τον δει να ξεπροβάλλει. Να έχει μια τελευταία εικόνα του.

Το πρωινό τον φώναξε ο ταχυδρόμος να του δώσει το γράμμα, μα ο γέροντας δεν σηκώθηκε από την καρέκλα του. Αναγκάστηκε να πλησιάσει. Τότε είδε τα γουρλωμένα μάτια του στην ίδια πάντα κατεύθυνση. Μέχρι την τελευταία πνοή του δεν έπαψε ποτέ να καρτερά.

Να δεις που κάποτε ……

2009-10-07T20:02:00.001+03:00

Έχω πολύ καιρό να γράψω και έτσι αποφάσισα να το κάνω σήμερα. Απ ότι κατάλαβα πάντως δεν σας έλειψα ε? Εμ! είχατε άλλες ασχολίες. Μπλέξατε με τις εκλογές και είτε κλαίγατε είτε γελάγατε ε?

Τέλος πάντων σας συγχωρώ γιατί δεν μπορώ να κάνω και κάτι άλλο. Και να διαμαρτυρηθώ και να φωνάζω δεν θα βγάλω άκρη. Το πολύ πολύ να με πείτε και γκρινιάρη. Και λέγοντας αυτό μου ήρθε στο νου και το τραγουδάκι.

Και για να μην με παρεξηγήσει ο φίλος Άσκαρ του λέω οτι δεν το έβαλα για την επιτυχία του ΠΑΣΟΚ. Απλά μου ήρθε στο νου.

Δεν είναι ο κόσμος ιδανικός …..

2009-10-01T19:59:00.001+03:00

Ακούω μουσική και αυτό ηχεί στα αυτιά μου σαν αντίλαλος. Δεν είναι ο κόσμος ιδανικός. Αλήθεια πως να ήταν ο ιδανικός κόσμος? Με γέλιο? Χαρά? Αγάπη? Χρήμα? Τι απ όλα ή όλα απαρτίζουν τον ιδανικό κόσμο? Φαντάζομαι πως το ερώτημα δεν είναι καινούργιο και σίγουρα μπορεί να απαντηθεί με διαφορετικούς τρόπους. Ή μήπως δεν έχει και πολλές ερμηνείες? Το ιδανικό θα ήταν …….

Εγώ πάντως νομίζω πως μου αρκεί αυτός ο κόσμος που ζω. Έχει απ’ όλα. Χαρά, λύπη, απογοήτευση,ελπίδα, ενθουσιασμό, κατάθλιψη, μοναξιά, αγάπη,μίσος,αδιαφορία, ………… Ένας κήπος που τα έχει όλα.

Συννεφιασμένε μου ουρανέ~Λαυρεντης Mαχαιρίτσας

2009-09-30T00:09:00.001+03:00

Απλά για να φύγουν τα βραβεία

Ένα βραβείο ακόμα

2009-09-23T16:59:00.001+03:00

Πριν λίγες μέρες παρέλαβα ένα ακόμα βραβείο από την φίλη μου Εβίτα. Η ανάρτηση της πριν την απονομή των βραβείων έγραφε :

“Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι στο χώρο των blogs, οι οποίοι είναι απίστευτα ευαίσθητοι και βγάζουν υπέροχα συναισθήματα. Τα blogs τους είναι ιδιαίτερα εφευρετικά και δημιουργικά και δεν στέκονται σε ανούσιες αναρτήσεις (όπως ίσως αυτό εδώ) αλλά πηγαίνουν τη σκέψη μας λίγο παραπέρα, μας κάνουν να προβληματιζόμαστε και να βλέπουμε ίσως και λίγο πιο πέρα από το εγώ μας. …….. “

Κρατάω τα δικά της γραφόμενα καθώς μου άρεσαν πολύ όπως τα έγραψε και προχωράω κατευθείαν στην απονομή στις δικές μου δέκα επιλογές.

Στην πρώτη θέση θα βάλω την καλή μου φίλη Γλαρένια που όσο καιρό γνωριζόμαστε ιντερνετικά τα λόγια που γράφει η Εβίτα ταιριάζουν απόλυτα με αυτήν. Γλαρένια μου γίνε γρήγορα καλά και εμφανίσου στο χώρο καθώς τον νιώθω λειψό χωρίς την παρουσία σου.
Δεύτερη θέση είναι η αγαπημένη μου ψυχούλα. Πάντα έχει μια όμορφη κουβέντα να πει, αν και μερικές φορές αισθάνομαι οτι κάτι κρύβει στα λόγια της. Πρέπει πάντως να ομολογήσω οτι έχει την μεγαλύτερη ποικιλία φιλιών. :)
Στην τρίτη θέση είναι η φίλη Μαριλίτσα η όμορφη Σνουποδασκαλίτσα μας που μετά τα μαθήματα στο σχολείο δίνει μαθήματα και στο ιντερνέτ με το ήθος και την καλοσύνη της.
Τέταρτη θέση νομίζω ότι πρέπει να βάλω το Σκρουτζάκο παρότι τον έχει ήδη βραβεύσει και η ίδια η Εβίτα. Τον βάζω εδώ και νομίζω ότι είναι από τα μπλόγκ που έχει να δώσει πολλά. Μπορεί να μην είμαι τακτικός σχολιαστής του αλλά πολλές φορές τον έχω διαβάσει και νομίζω ότι συνέχεια δίνει, ακόμα και με τα ανέκδοτά του. Διπλό βραβείο λοιπόν.
Στην ξενιτεμένη φίλη Σοφία που πάντα με τα πόστ μας μαθαίνει πράγματα για την ζωή και την κουλτούρα της Ευρώπης αλλά και ειδικότερα για την ζωή στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Στην καλή μου φίλη Freedula που αγγίζει πάντα την ψυχή μας. Τέτοια ομορφιά σκέψης δεν συναντάς εύκολα και σίγουρα η ομορφιά κρύβεται και στα συναισθήματα της. Αυτός που τα εισπράττει νομίζω πως είναι τυχερός.
Στην Χριστίνα που της αρέσουν τα πάρτι και τα ξεσαλώματα. Άνθρωπο έξω καρδιά την νιώθω. Και σε αυτήν δεν είμαι πυκνός σχολιαστής αλλά όσες φορές και να διαβάσω θέμα της νομίζω ότι έχει να δώσει ομορφιές.
Στον Αριστόδημο ή πασίγνωστο ως Άρης. Τα πόστ του είναι γεμάτα πληροφορίες και δοσμένα με μια ευγένεια ψυχής που σε μαγεύει. Νομίζω ότι πρέπει να είναι δάσκαλος τόσο στην εργασία του όσο και στην ζωή γενικότερα.
Στην Lilith που παρόλο που δεν την έχω περασμένη στα λίνκ της διπλανής στήλης θεωρώ ότι πρέπει να πάρει ένα τέτοιο βραβείο. Σίγουρα οι φίλοι της μπορεί και να την βράβευσαν ήδη με αυτό αλλά εγώ νομίζω πως θέλω να δώσω σε αυτήν το προτελευταίο μου βραβείο.
Και στην δέκατη θέση ένα μπλόγκ λίγο διαφορετικό από τα υπόλοιπα. Δεν έχει λόγια αλλά λέει χιλιάδες λόγια είναι το μπλόγκ της Γαϊδάρας. Εκφράζεται σχεδόν πάντα με φωτογραφίες. Όμως φωτογραφίες που σας ομολογώ πως ζηλεύω πολύ και είμαι βέβαιος πως ποτέ δεν θα μπορέσω να βγάλω και εγώ παρόμοιες.

Κλείνοντας θέλω να πω στην φίλη Εβίτα ότι τήρησα τον λόγο μου να δώσω ονομαστικά τα βραβεία μου καθώς με κατηγόρησε ότι δεν είμαι δίκαιος στο μοίρασμα των βραβείων. Εβίτα τώρα που δεν μας ακούει κανείς :) καθώς είναι απασχολημένοι με τα βραβεία τους να σου πω ότι πολύ ξεκουράστηκες. Πέρασαν σχεδόν πέντε μέρες. Άντε καιρός να γυρίσεις. :)

Μια εικόνα

2009-09-21T23:11:00.001+03:00

Κενή σελίδα που θέλω να γεμίσω.

Όμως τι να χαράξεις που θα είναι άξιο να λερώσεις το άσπιλο και αμόλυντο λευκό?

Κάτι σχήματα που λέγονται γράμματα άραγε αρκούν, να πάρουν την λάμψη του λευκού?

Το συμπέρασμα μου απλό και λιτό και αυτό. Όχι δεν μπορούν αποτυπώσουν τα συναισθήματα αλλά μόνο τις σκέψεις. Εικόνα?

Ναι η εικόνα ίσως είναι καλύτερη επιλογή για να καλύψει το λευκό.

Μια ζωή την έχουμε

2009-09-18T12:05:00.001+03:00

- Ρε ! Τι θα γίνει με την πάρτη σου??

- Μα τι σου έκανα πάλι?

- Μα καλά τόσο μακάκας είσαι και ρωτάς??

- Δεν σε καταλαβαίνω!

- Τι δεν με καταλαβαίνεις ρε! Λέω για την μακακία που έκανες χθες.

- Τι έκανα δλδ? Εγώ δεν έκανα κάτι κακό. Απλά την πήρα.

- Μα καλά ηλίθιος είσαι? Δεν καταλαβαίνεις ? Δεν έπρεπε να την πάρεις. Άντε να σε δω τώρα τι θα κάνεις.

- Εεε εντάξει θα ζοριστώ λιγάκι αλλά το ευχαριστήθηκα. Είναι υπέροχη και γεμάτη καμπύλες και πιασίματα. Τέλειες αναλογίες.

- Α ! είσαι τόσο ηλίθιος! Που σε βρήκα ήθελα να ήξερα! Μα από τόσα δισεκατομμύρια κόσμου σε σένα βρήκα να πέσω. Εσύ παιδί μου ξεπερνάς όλα τα όρια του ηλιθίου και ευχαρίστως σου δίνω και το βραβείο του παν-ηλίθιου.

- Άκου να σου πω. Αρκετά σε ανέχτηκα. Εντάξει? Μάζεψε τα λόγια σου γιατί δεν το έχω σε τίποτα να σε καθαρίσω και να πω ότι το έκαναν άλλοι. Θα σε βρουν καμιά ώρα σε κανένα χαντάκι και τότε να δω τι θα λες.

- Τι λες ρε? Σε μένα πάς να πουλήσεις μαγκιά?? Ρε δεν σε φοβάμαι. Εγώ θα στα λέω μπας και ξυπνήσεις. Ακούς εκεί 1000 ευρώ για ένα καπρίτσιο. Μα τι διαφορετικό κάνει αυτή από τις άλλες?? Ε!!! Μπορείς να μου πεις ρε έξυπνε νταή? Μια ιδέα ρε είναι. Ξύπνα! Καμιά μέρα θα βρεθείς πίσω από τα κάγκελα και τότε να δω τι μαγκιές θα πουλάς. Σου τρώνε τα λεφτά ρε ! Ξύπνα!

- Ε ! εσύ δεν υποφέρεσαι! Άρπα την για να μάθεις! Και αν συνεχίσεις να μιλάς θα σε θάψω! Με ακούς????

- ……………………………………………………..

Παρακολουθήσατε μια εσωτερική διαμάχη με τον εαυτό μου. Ελπίζω να μην έχετε και εσείς τέτοια προβλήματα με το άλλο σας μισό. Εγώ πάντως δεν βλέπω να ξεμπερδεύω τόσο εύκολα με αυτόν. Κάθε φορά που πάω να κάνω μια πιο μεγαλύτερη τρέλα από τις συμβατικές που με έχει συνηθίσει και δεν μιλά, τσούπ, ξεπετάγεται και αρχίζει να με βρίζει. Δεν τον αντέχω άλλο ! Τώρα ευτυχώς τις έφαγε και λούφαξε στην γωνιά του.

Θα περάσει ήσυχα τουλάχιστον η υπόλοιπη μέρα μου.

Λίγο γέλιο

2009-09-14T23:30:00.001+03:00

Επειδή στο προηγούμενο πόστ σας ανησύχησα λέω να σας αποζημιώσω με ένα ανέκδοτο. Μπορεί να το γνωρίζετε καθώς είναι αρκετά γνωστό αλλά έχει την αίσθηση του χιούμορ.

Στην κιβωτό του Νώε, τα ζώα την 3η ημέρα δεν κρατιούνται και το ρίχνουν στο σεξ.
Η κιβωτός κουνιέται επικίνδυνα, ο Νώε τσαντίζεται και παίρνει δραστικά μέτρα.
Το κάθε αρσενικό ζώο παίρνει μια κάρτα στην οποία αναγράφεται το όνομα της συζύγου και η ημέρα που επιτρέπεται να ζευγαρώσουν.
Πάει την επομένη ο πίθηκος στην γυναίκα του και της λέει:
- Ετοιμάσου γιατί την επόμενη Τρίτη θα υποφέρεις βάναυσα!
Η θηλυκιά ντροπιάζεται γιατί το σκηνικό παίχτηκε μπροστά σε όλα τα ζώα.
Την επόμενη, ο πίθηκος ξανασκάει μύτη, και μπροστά σε όλα τα ζώα:
- Ετοιμάσου, την επόμενη Τρίτη θα υποφέρεις βάναυσα!
Η φάση επαναλαμβάνεται ώσπου η θηλυκιά το λέει στον Νώε.
Καλεί ο Νώε τον πίθηκο και του ζητάει εξηγήσεις:
- Γιατί ρε μαλακισμένο δεν κρατιέσαι και ντροπιάζεις τη γυναίκα σου μπροστά σε όλους;
- Δεν είναι ότι δεν κρατιέμαι. Προειδοποίηση είναι. Την Τρίτη θα υποφέρει γιατί έχασα την κάρτα μου στο πόκερ και την έχει ο ελέφαντας τώρα.

Όμορφα τα βραβεία ….. μα σήμερα βρέχει.

2009-09-13T00:03:00.001+03:00

Τα βραβεία μου τελικά άρχισαν να πολλαπλασιάζονται. Ήδη εδώ και λίγες μέρες παρέλαβα το ένα βραβείο από την φίλη Besixdouze και σήμερα πήρα ένα ακόμα βραβείο από την Ελένη και το Αγγελάκι. Σας ευχαριστώ όλους. Ιδού τα βραβεία μου.

Το πρώτο από την Besixdouze που την ευχαριστώ πολύ πολύ. Ήταν βραβείο που ζήλευα βλέποντας το στα άλλα μπλόγκ

Και αυτό το δεύτερο από τις φίλες Ελένη και Αγγελάκι που τις ευχαριστώ και τις δύο. Το αγάπησα καθώς έχει πολλές καρδούλες.

Τα βραβεία με την σειρά μου τα απονέμω στους πρώτους 15 (πω πω πολύ αισιόδοξος είμαι τελικά :) ) που θα γράψουν εδώ.

…………………………….

Πάντως όπως ίσως το προσέξατε σήμερα δεν είμαι στα κέφια μου. Μάλλον φταίει ο καιρός. Βρέχει από το πρωί. Μ’ αρέσει πάντως αυτό το ψιλόβροχο. Πέφτει αργά αργά και γεμίζει με νερό ότι υπάρχει εκτεθειμένο. Νιώθω σαν να πρόκειται για κλάμα. Ένα κλάμα που είναι τόσο λυτρωτικό. Κάθαρση της ψυχής.

Ένα καθάρσιο που λυτρώνει ότι έχουμε αφήσει μέσα στην ψυχή μας. Μια βροχή που είναι αλήθεια την ήθελα καιρό τώρα. Ένα νερό να πέσει και να παρασύρει ότι μένει μέσα μου. Αν και φοβάμαι πως τα μικρά εξογκώματα που κρύβουν μέσα τους την πίκρα των δακρύων δεν μπορεί καμιά βροχή να παρασύρει. Θα μένουν εκεί να παραμορφώνουν ότι δεν φαίνεται. Θα μείνουν να διοχετεύουν το δηλητήριο που κρύβουν σε ότι μη μολυσμένο έχει μείνει. Θα μείνουν να παίρνουν το οξυγόνο που θρέφει κάθε νέα ζωή που πάει να ανθίσει. Θα μείνουν να σαπίζουν όλα τα υλικά που θα βρεθούν πάνω της.

Κλεμμένο είναι …. και αυτό το κάνει πιο νόστιμο.

2009-09-10T00:13:00.002+03:00

Λοιπόν ξέρω οτι ο καιρός μας έχει προετοιμάσει για φθινόπωρο και η σκέψη όλων να τρέχει στον χειμώνα, αλλά λέω να σας εκπλήξω.

Μόλις έφυγα απο τον φίλο μου τον Όσιρις που έκανε μια τούρτα παγωτό μούρλια!!

Τετραόροφη παρακαλώ.

Λοιπόν πάρτε κουταλάκια και ελάτε. Σκέφτηκα να την μοιραστούμε. Άλλωστε είναι τεράστια και πιστεύω οτι θα φτάσει για όλους

Ε!!!!! Δεν είναι όνειρο??

Όσιρις σε ευχαριστούμε !

Θέατρο Παραλόγου

2009-09-06T21:47:00.001+03:00

Σκηνή Πρώτη

Περίγραμμα

Δύο άνθρωποι που ζούνε σε ξένους τόπους ερωτεύονται. Αγγίζει ο ένας την καρδιά του άλλου. Χορεύουν οι ψυχές τους σε χορό που κάνει τα φώτα να χαμηλώνουν και οι καρδιές να ανοίγουν. Μιλάνε για όνειρα που έχουν κρυμμένα μέσα τους χρόνια τώρα. Όνειρα με χρώμα θάλασσας και σκιές δειλινού. Όνειρα που είναι χαραγμένα για χρόνια μέσα τους. Προσπάθησαν κι άλλες φορές να τα ζήσουν μα δεν μπόρεσαν. Συντρίβονταν πάνω στον βράχο της ζωής και στην αστροφεγγιά της καθημερινότητας. Ο χορός αρχίζει. Τα βήματα πάνε μόνα τους.

Σκηνή Δεύτερη

Περίγραμμα

Ο καθένας ακολουθεί δική του πορεία. Ελευθερία μέσα στα όρια τους ψάχνουν. Δεν θέλουν δεσμεύσεις. Έχουν ήδη αρκετές. Φουρτούνες , καράβια τσακισμένα, αναταραχή, θύελλα που δεν έρχεται για να μπορέσει να ακολουθήσει η γαλήνη. Απάνεμο λιμάνι που μένει εκτός. Κουρσεύεται η μοίρα. Καταχνιά στο τοπίο. Ο ένας κυνηγάει το φως και περιμένει την ευκαιρία να το πλησιάσει. Ο άλλος (μάλλον θηλυκό πρόσωπο) κρύβεται. Σκέφτεται τα γιατί που πλησιάζουν. Φοβάται. Την μοίρα που έμεινε ζωντανή. Κυριεύτηκε μα αναπνέει ακόμα.

Σκιές στο χρόνο. Παράταση. Καθυστέρηση. Συλλογισμός. Περισυλλογή, προβληματισμός, αποφάσεις.

Σκηνή Τρίτη

Περίγραμμα

Σιωπή. Τα λόγια μοιάζουν να χάνονται στην σκέψη. Ερημιά. Λησμονιά. Προσπάθεια να μείνει ακατέργαστο από την ψυχή. Φευγιό. Ψυχή που έπαψε να δακρύζει. Δεν μπόρεσε. Κενό. Όνειρο που χάθηκε στο σκοτάδι. Η θάλασσα αποχρωματίζεται. Το όνειρο γίνεται βάσανο. Προσπάθεια να σβήσει το δειλινό χωρίς χρώμα. Φθινόπωρο. Τα φύλλα δεν πέφτουν στη γη. Τα βρίσκει χειμώνας και πεθαίνουν στο δέντρο.

Μαύρο χρώμα κυριαρχεί. Στο βάθος μπλε,πορτοκαλί, και πράσινο μοιάζουν να φεύγουν. Το άσπρο προβάλει στην απέναντι πλευρά

Σκηνή Τέταρτη

Περίγραμμα

Τέλος ονείρου

Μαύρο και άσπρο φόντο. Μαύρες και άσπρες σιλουέτες. Δεμένες με κλωστές. Ατσάλινες. Δεν σπάνε στο τράβηγμα. Ορίζουν την κίνηση. Κάποιος άλλος παίζει κουκλοθέατρο. Θέατρο σκιών. Μελωδία καλύπτει τα λόγια.

….. και ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη.

Η σκηνή φωτίζεται με χρώματα

Πέφτει η αυλαία.

Ακόμα σ' αγαπώ - Μιλτιάδης Πασχαλίδης

2009-09-03T23:04:00.001+03:00

Είναι φορές που το παντοτινά δεν είναι κάτι που λέγεται αλλά κάτι που γίνεται.

Προσπάθεια σκέψεων.

2009-08-31T21:37:00.001+03:00

Σκέψεις μετά απο συζήτηση στον messenger

Μα γιατί να επιμένει οτι το νετ δεν προσφέρετε ούτε καν για την πρώτη γνωριμία??

Εγώ γιατί το βλέπω προφανές οτι το νέτ μπορεί να προσφέρει την δυνατότητα δύο άνθρωποι να βρουν ένα δίαυλο επικοινωνίας που μπορεί να οδηγήσει στο να επιχειρήσουν την πρώτη επαφή και απο εκεί και πέρα όλα είναι πιθανά??

Δεν μπορεί να γίνει? Μα τι θέλουμε απο την ζωή?? Τι ακριβώς ζητάμε απο τον χώρο του νετ και ειδικότερα απο όλα τα σάϊτ κοινωνικής δικτύωσης? (παρεμπιπτόντως μου αρέσει αυτή η έκφραση) .

Ποιά δύναμη τα έχει γιγαντώσει και μας τραβάνε σαν μαγνήτες??

Προσπάθεια απαντήσεων.

Η γιγάντωση σίγουρα οφείλεται στην ανάγκη επικοινωνίας. Στην ανάγκη να αναπτύξουμε τον λόγο μας, να αφήσουμε την φαντασία να περιπλανηθεί σε αισθήματα πέρα απο την καθημερινότητα μας. Στην ανάγκη να μιλήσουμε και να μας ακούσουν. Στην ανάγκη να γνωρίσουμε ιδέες για κάποια θέματα. Στην ανάγκη να τεστάρουμε την λογική μας. Να τις δώσουμε την στήριξη απέναντι στον κόσμο που μπορεί να την αμφισβητεί. Στην εξωτερίκευση της ρομαντικής ψυχής μας. Κάποιοι ίσως να κρύβουν στο μυαλό τους και την ανάγκη να βρουν ερωτικούς συντρόφους ή και συντρόφους ζωής. Στην ανάγκη να μιλήσουμε για θέματα που στην βιωματική ζωή μας δεν μπορούμε να το κάνουμε σκεπτόμενοι τον χαρακτηρισμό του περίγυρου. Στην ανάγκη να τεστάρουμε τις δυνάμεις μας στην συγγραφή.

Έτσι λοιπόν έχουμε την πρώτη επαφή. Γνωρίζουμε άλλους ανθρώπους που ίσως έχουν τις ίδιες ιδέες και σκέψεις ή ακόμα και διαφορετικές που μπορούν να μας βάλουν σε μια εσωτερική αναζήτηση. Μα τι στο καλό είναι η επαφή?? Όχι ασφαλώς η σαρκική. Αλλά η άλλη. Αυτής της νόησης. Πιστεύω λοιπόν οτι είναι και χώρος επαφής. Αν τώρα με ρωτήσεις αν τυχόν αυτή η επαφή μπορεί να εξελιχθεί θα πώ ίσως. Βλέπεις δεν είμαι απόλυτος καθώς ακόμα δεν είμαι σίγουρος. Σίγουρα η συνάντηση ανθρώπων που μπορεί να συνομιλούν καιρό είναι διαφορετική. Εκεί μπαίνουν στο παιχνίδι και οι αισθήσεις. Αφή, Ακοή, Όραση, και γενικά υπάρχει κινούμενη εικόνα που δίνει άλλη διάσταση στον λόγο. Εκεί μπορεί να χαλάσει το όνειρο που μπορεί να έχουμε φτιάξει μόνο με τον λόγο. Σίγουρα είναι διαφορετικό. Η πρώτη επαφή όμως θα έχει συντελεστεί σίγουρα. Η εξέλιξη είναι κάτι άγνωστο.

Μελωδίες

2009-08-30T16:54:00.001+03:00

Επειδή θεωρώ οτι για κάθε στιγμή στην ζωή μας υπάρχει και μια μελωδία που μπορεί να μας δώσει διέξοδο στο νου και στην ψυχή, βάζω εδώ δύο τραγουδάκια για όσους τυχαίνει να έχουν όρεξη για λίγη μελωδία.

Ο αγαπημένος μου ρόκερ!

Τελικά κατέληξα στα τρία για όσους αγαπούν την μουσική με μη ελληνικά λόγια.

Αγίου Φανουρίου μεγάλη η χάρη του …..

2009-08-27T10:53:00.001+03:00

Αγίου Φανουρίου σήμερα! Μεγάλη η χάρη του! Για φέτος μάλιστα πήγα και του άναψα και κερί. Μετά απο την τόσο μεγάλη χαρά που με φανέρωσε θα ήταν άδικο απο μέρους μου να μην το κάνω. Σκέφτηκα να του κάνω και φανουρόπιτα αλλά είπα να μην το παρακάνω και τον καλομαθαίνω. Άλλωστε ότι ήταν να μου φανερώσει το έκανε. Τσάμπα κόπος. Ανήμερα της γιορτής του μου φανέρωσε την μεγάλη μου Χαρά. Για δεύτερη φορά σε διάστημα περίπου δυο μηνών μου δώσατε και δεύτερο βραβείο. Η φίλη Αγγελίτσα (ή κατα κόσμο Dreamer Angel) αποφάσισε λέει να μου δώκει ετούτο το βραβείο :

Εγώ πάντως την ρώτησα μήπως έκανε λάθος. Μην τυχόν και είχε κανέναν άλλο George στο μυαλό της και μέσα στην σύγχυση με μπέρδεψε με τον άλλο. Όμως εκείνη επιμένει οτι είναι για μένα. (Ίσως βέβαια να έκανε λάθος και απο ευγένεια φοβάται να το παραδεχτεί). Έτσι λοιπόν και εγώ το πήρα και ήρθα. (τις το ξεκαθάρισα επίσης οτι δεν το δίνω πίσω). Μάλιστα σκέφτομαι να μην το δώσω και σε κανέναν άλλο. Είναι τόσο όμορφο που δεν θέλω να το δώσω. Όμως για περίμενε ..... χμ ..... βρήκα τι θα κάνω . Θα κρύψω το αυθεντικό στο χρονοντούλαπο της ιστορίας (σκληρό δίσκο του υπολογιστή νομίζω το λένε στην σημερινή εποχή) και θα τους δώσω αντίγραφο. Χεχεχεχεχε Σιγά μην με καταλάβουν. Μέσα στην χαρά τους δεν θα το πάρουν μυρωδιά. Και μην βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε Πόντιο, είμαι. :)

Λοιπόν για τα αντίγραφα, με την σειρά μου επιλέγω και εγώ άλλους επτά (για τον αριθμό δεν είμαι σίγουρος, καθώς η αγγελίτσα ξέχασε να μου πει σε πόσους πρέπει να το δώσω, αλλά σε τόσους είδα οτι το έδωσε και αυτή, σε τόσους το δίνω και εγώ) :

Στον Όσιρη που παρόλο δεν τον γνωρίζω καιρό αυτό το γράμμα στην Ε το βρήκα εκπληκτικά Smart και νομίζω του αξίζει.
Στην φίλη Κοραλλένια που όσο την γνωρίζω καλύτερα νομίζω πως είναι extra Smart και δεν σας κρύβω οτι αρχίζω να την συμπαθώ επικίνδυνα :)
Στην φίλη Ανάσα που δεν χρειάζεται να πω εγώ το πόσο Smart είναι, αρκεί να διαβάσει κανείς ένα κείμενο της.
Στην Φεγγαρένια που εδώ και τρία χρόνια και ακόμα ανακαλύπτω και άλλο Smart (όχι δεν ξέρω αν έχει και αυτοκίνητο της ίδιας μάρκας)
Στο Βασίλη που η λογική του ειδικά στο τελευταίο πόστ ταιριάζει με την δική μου και αυτό μου αρέσει πολύ
Στην τρελίτσα που εκτός από Smart έχει την ευφυΐα να το παίζει και τρελή αμυνόμενη για την εξυπνάδα της. Αν είναι και ξανθιά τότε θα την δω με άλλο μάτι. :) και
στην μικρή κόκκινη αλατοπιπεριέρα γιατί ποτέ δεν μπορώ να προβλέψω το τέλος των ιστοριών της και συμπεραίνω οτι μάλλον γίνεται λόγω του αυξημένου της IQ

και επειδή ποτέ δεν μπορώ να είμαι συμβατικός βγάζω ένα αντίγραφο παραπάνω και το δίνω στην φίλη

8. Artanis που για να καταλάβετε πόσο Smart είναι, ένα σας λέω εγκατέλειψε την χώρα μας για να μπορεί να κρατά και να νιώθει μόνο τα καλά της.

Για τους υπόλοιπους επιφυλάσσομαι την επόμενη φορά να τους δώσω βραβείο, άσε που νομίζω οτι λείπουν σε καλοκαιρινές διακοπές και έτσι πήραν απο μόνοι τους το βραβείο της καλοπέρασης.

Εκειά που θέλω

2009-08-25T23:56:00.003+03:00

Απόψε η καρδιά μου ζητά να μεθύσει. Να μεθύσει με αισθήματα. Έτσι αφιερώνω αυτό το τραγούδι σε μένα.
Παρόλο που η καταγωγή μου δεν είναι απο την Κρήτη, λατρεύω την Κρητική μουσική.
Όποιος θέλει κάθεται και το απολαμβάνει μαζί μου.
Η φωνή του Ψαραντώνη πάντα με συγκινούσε. Άλλη μια λοιπόν.

Update

Να και τα λόγια:

Έκειά που θέλω δε μπορώ κι όπου δε θέλω φτάνω
ό,τι μισώ το συναντώ, ό,τι αγαπώ το χάνω.

Άμα πονείς όπου κι αν πας ο πόνος είναι πόνος
κι άμα σε δέρνει η μοναξιά σε χίλιους νοιώθεις μόνος.

update 2: Osiri χάρισμα σε σένα αυτό το τραγουδάκι

update 3 : Κοραλλένια μου χάρισμα σε σένα. Ελπίζω να το χαρείς.

Λογαριασμοί για καθαρές λύσεις…

2009-08-22T16:41:00.002+03:00

Δημοσιεύω εδώ ένα απόσπασμα από κάτι όμορφο και διασκεδαστικό που βρήκα στην τοπική εφημερίδα ΛΑΟΣ της Ημαθίας :

Στον κόσμο των σχέσεων ισχύει ένας και μοναδικός κανόνας : Κάνε τη γυναικα ευτυχισμένη! Κάνεις κάτι που της αρέσει, παίρνεις πόντους. Κάνεις κάτι που δεν της αρέσει, σου αφαιρούνται πόντοι. Δεν παίρνεις πόντους για κάτι που είναι αναμενόμενο. Λυπάμαι, έτσι είναι τα πράγματα. Ακολουθεί ενδεικτικός κατάλογος :

ΑΠΛΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ :

Στρώνεις το κρεβάτι (+1)

Στρώνεις το κρεβάτι αλλά δεν βάζεις τα διακοσμητικά μαξιλάρια (0)

Πετάς το κάλυμμα του κρεβατιού πάνω στα άστρωτα σεντόνια (-1)

Αφήνεις το κάθισμα της λεκάνης όρθιο (-5)

Αλλάζεις το χαρτί υγείας όταν τελειώσει (0)

Όταν τελειώσει το χαρτί υγείας χρησιμοποιείς χαρτομάντιλα (-1)

Όταν τελειώνουν τα χαρτομάντιλα χρησιμοποιείς την άλλη τουαλέτα (-5)

Πας έξω να της αγοράσεις λεπτές σερβιέτες με φτερά (+5)

Και χιονίζει (+8)

Αλλά γυρίζεις πίσω με μπύρες (-5)

Ελέγχεις έναν ύποπτο θόρυβο τη νύχτα και δεν είναι τίποτα (0)

Ελέγχεις έναν ύποπτο θόρυβο τη νύχτα και έιναι κάτι (+5)

Που το εξουδετερώνεις χτυπώντας το με το ψαλίδι (+10)

Είναι το γατάκι της (-50)

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΟΦΕΣ :

Μένεις μαζί της σε όλη τη διάρκεια του πάρτυ (0)

Μένεις μαζί της για λίγο και μετά πας και μιλάς με κολλητάρι από το πανεπιστήμιο που τα πίνατε μαζί (-2)

Και λέγεται Κατερίνα (-4)

Η Κατερίνα είναι χορεύτρια (-6)

Η Κατερίνα έχει βάλει σιλικόνη (-80)

ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΗΣ:

Τη βγάζεις έξω για δείπνο (0)

Τη βγάζεις έξω για δείπνο και δεν είναι μαγαζί που έχει SuperSport (+1)

Καλά, είναι μαγαζί που έχει SuperSport (-2)

Και είναι βραδιά τσάμπιονς λίγκ (-3)

Και το πρόσωπο σου είναι βαμμένο στα χρώματα της ομάδας σου (-10)

ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ :

Αναπτύσσεις εμφανή μπάκα και γυμνάζεσαι για να την ξεφορτωθείς (+10)

Αναπτύσσεις εμφανή μπάκα και καταφεύγεις σε φαρδιά τζήν και φουσκωτά πουκάμισα (-30)

Αναπτύσσεις εμφανή μπάκα και της λες «Δεν πειράζει, έχεις κι εσύ» (-8000)

ΤΟ ΜΕΓΑ ΕΡΩΤΗΜΑ :

Ρωτάει «Σου φαίνομαι χοντρή;»(-1)(Χάνεις πόντο έτσι κι αλλιώς)

Διστάζεις να απαντήσεις (-10)

Απαντάς «Πού;» (-35)

Οποιαδήποτε άλλη απάντηση (-20)

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : (όταν θέλει να μιλήσει για ένα πρόβλημα…)

Ακούς δείχνοντας προβληματισμένος (0)

Ακούς για πάνω από 30 λεπτά (+50)

Ακούς για πάνω από 30 λεπτά χωρίς να κοιτάξεις τηλεόραση (+1000)

Καταλαβαίνει ότι αυτό συμβαίνει επειδή σε πήρε ο ύπνος (-2000)

Μεταμεσονύκτια γραμματική Νο2

2009-08-19T03:11:00.001+03:00

Ποτέ δεν ήμουν φίλος του ύπνου μα όσο πάει γίνεται και χειρότερο. Φαίνεται πως έχω πια μεγαλώσει τόσο πολύ που ο οργανισμός άρχισε να “καλύπτεται” με ακόμα λιγότερες ώρες ύπνου.

Στριφογυρίζοντας λοιπόν στο κρεβάτι μου, άρχισαν να κυλάν στο νου διάφορα περιστατικά που συνέβησαν είτε στο πρόσφατο παρόν , είτε στο πρόσφατο παρελθόν. Και νάτο πάλι το κόλλημα. Συνέβη πριν πολλά χρόνια. Τότε που ήμουν νέος ακόμα. :) Είχα γνωρίσει μια μεγαλύτερη μου γυναίκα (κατά έξι ολόκληρα χρόνια) και εκεί που έδειχναν όλα ότι ήταν όμορφα, να μια κεραμίδα στο κεφάλι. Ένα βράδυ καθώς πίναμε το ποτό μας σε τρυφερό στιγμιότυπο και η κουβεντούλα όδευε προς την πονηρή πλευρά της, ακούγεται η περίφημη φράση και με αφήνει σύξυλο να αναρωτιέμαι.

“Τελικά όλοι οι άντρες είστε προβλέψιμοι”

“Τον νου σας τον έχετε μόνο στο κρεβάτι και στο σεξ”

Αυτό το “προβλέψιμοι” λοιπόν δεν μου έκατσε καλά. Τι θα πει ότι όλοι είμαστε προβλέψιμοι? Δηλαδή αυτή δεν τον είχε εκεί τον νου της? Και το προβλέψιμοι? Που το βάζεις? Τι το απρόβλεπτο έπρεπε να κάνω? Να της μιλάς για το ποδόσφαιρο και ξαφνικά να της πεις “πάμε για σεξ?” :)

Η ουσία είναι πάντως ότι εμένα αυτό το προβλέψιμος δεν μου άρεσε καθόλου. Όλοι οι άνθρωποι δεν έχουν την ίδια μούρη. Και σίγουρα ούτε τις ίδιες σκέψεις στο κεφάλι τους. Άλλος μπορεί να μην σκέφτεται καν με το πάνω κεφάλι, παρά μόνο με το κάτω. Πως το καλό λοιπόν είμαστε όλοι προβλέψιμοι?? Αν ο τελικός σκοπός είναι ο ίδιος σημαίνει ότι είμαστε όλοι προβλέψιμοι?? Αν είναι έτσι τότε όλοι οι άνθρωποι (αρσενικοί και θυληκοί) είμαστε προβλέψιμοι. Όλοι επιθυμούμαι να περνάμε όμορφα.

Και επειδή είπαμε σήμερα μου κόλλησε αυτό το προβλέψιμος, και μια και δεν έχω το αγαπημένο μου λεξικό του Μπαμπινιώτη (βλέπεις είμαι ακόμα σε διακοπές) αποφάσισα να ξαγρυπνήσω ψάχνοντας στο νετ. Δείτε τώρα τι βρήκα.

προβλέψιμος : επίθετο (προβλέψιμος, προβλέψιμη, προβλέψιμο) βλέπετε υπάρχει και στην θηλυκή μορφή του. :) που σημαίνει “που μπορεί κάποιος να τον προβλέψει” (Ο Μπαμπινιώτης σίγουρα θα είχε κάτι επιπλέον)

Επίσης βρήκα και ένα όμορφο άρθρο που είχε γραφεί στην Ελευθεροτυπία το 2001 με τον τίτλο :

Ο ερωτισμός έγινε προβλέψιμος και συμβατικός
Της ΒΙΚΗΣ ΤΣΙΩΡΟΥ

(πατήστε πάνω να το διαβάσετε )

Παρακάτω παραθέτω ένα μικρό κομμάτι του άρθρου :

“Στη σύγχρονη λογοτεχνία υπάρχουν κείμενα μεγάλης ελευθερίας έκφρασης, προκλητικά, ακόμη και χυδαία, αλλά δεν είναι αυτό ερωτισμός. Χρειάζεται και κάποια λεπτότητα. Ο ερωτισμός δεν αφορά τις πρωτόγονες κοινωνίες. Επιζητεί μια εξέλιξη στις μορφές και μεγάλους χώρους ελευθερίας για το άτομο. Μόνο σ' αυτό το πλαίσιο η σεξουαλική σχέση μετατρέπεται σε παιχνίδι, σε θέατρο, σε τελετή, σε κάποιες τελετουργίες και επιτυγχάνει μια καλλιτεχνική διάσταση. Ο έρωτας γίνεται τότε θέαμα, περιβαλλόμενος από μορφές. Αυτό δεν προσφέρεται σε κοινωνίες καταπιεστικές ή πρωτόγονες. Η ερωτική παράδοση προϋποθέτει ένα υψηλό επίπεδο πολιτισμού».”

Δυό φωτογραφίες απο τις καλοκαιρινές μου διακοπές

2009-08-17T02:56:00.003+03:00

όπως ίσως να προσέξατε πολύ πέτρα ρε παιδιά στην περιοχή!!

Αν δεν έχεις παπουτσάκια θαλάσσης μπάνιο δεν ευχαριστιέσαι και όλο στην παραλία την αράζεις!!

εκδρομή στην Αρχαία Ολυμπία

2009-08-13T03:03:00.000+03:00

Επειδή πάντα με αρέσει στις διακοπές μου να συμπεριλαμβάνω και μικρές ημερήσιες εκδρομούλες, έτσι διοργάνωσα μια ημερήσια εκδρομή στην Αρχαία Ολυμπία. Βρίσκεται περίπου δύο ώρες από τον τόπο των διακοπών μου και νομίζω ήταν καλή ευκαιρία για να γνωρίσω τον πασίγνωστο αυτό τόπο της πατρίδας μας από κοντά. Η πρώτη εντύπωση από την διαδρομή είναι ότι μεταξύ Πάτρας και Ολυμπίας τα πάρκιν μάλλον είναι είδος πολυτελείας. Σε ένα μικρό πλάτωμα που σταμάτησα για ένα τσιγάρο (εντός του αυτοκινήτου απαγορεύεται δια ροπάλου) διαπίστωσα ότι εκτός από έλλειψη πάρκιν υπάρχει και έλλειψη σκουπιδότοπου. Έτσι το μικρό αυτό πλάτωμα έπαιζε και το ρόλο σκουπιδότοπου. Έβρισκες τα πάντα από μπάζα οικοδομικών υλικών μέχρι απορρίμματα από αλλαγή λαδιών ή ακόμα και παλιά είδη υγιεινής. Φωτογραφία δεν τράβηξα για να μην προσβάλλω κανένα.

Η άφιξη πάντως στην Ολυμπία ήταν ωραία. Βρήκα ένα ωραιότατο χώρο να παρκάρω δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο, με φυσική σκιά για το αυτοκίνητο και με ρίζες αρχαίου πολιτισμού. (στην σκιά μιας ελιάς από ένα παρακείμενο χωράφι, και από ότι κατάλαβα παίζει αυτό το ρόλο μια και όλοι εκεί παρκάρανε).

Αφού παρέλαβα το εισιτήριο (9€ το ενιαίο δλδ για αρχαιολογικό χώρο και αρχαιολογικό μουσείο) μου (αλήθεια για να θαυμάσουμε τον αρχαίο πολιτισμό μας απαιτείται και εισιτήριο, τέλος πάντων ας μην γίνομαι γκρινιάρης) προχώρησα πρώτα προς τον αρχαιολογικό χώρο. Η ομορφιά ήταν εξαιρετική αλλά με μια μελαγχολία για αυτά που έβλεπα. Ένιωσα ξένος στον τόπο μου. Χιλιάδες κόσμου αλλά με ελάχιστους Έλληνες. Άκουγα όλες τις γλώσσες που υπάρχουν και σποραδικά Ελληνικά. Ίσως κάποια στιγμή καταλάβουμε καλύτερα τον πολιτισμό της πατρίδας μας αλλάξουμε. Υπήρχε όμως και ένα σημείο που θέλω να το σχολιάσω. Η έλλειψη αρκετών ενημερωτικών πινακίδων. Θα τις χαρακτήριζα ελάχιστες μπροστά σε όλα τα μνημεία που υπήρχαν εκεί. Και αυτό ίσως οφείλεται σε αυτό που πρωτοανέφερα καθώς όλοι οι τουρίστες που υπήρχαν ήταν οργανωμένοι με γκρουπ που είχε ξεναγό. Οπότε σε αυτούς ήταν εύκολο να μάθουν μερικά πράγματα , όσα τους έλεγε ο ξεναγός τους. Στους μεμονωμένους όμως οι πληροφοριακές πινακίδες ήταν λιγοστές. Τέλος πάντων όλα καλά από εκεί και πέρα. Εξαιρετικό πάντως ήταν το μουσείο που νομίζω ότι είχε πολύ καλή οργάνωση των εκθεμάτων αλλά μάλλον με ένα μικρό πρόβλημα στον εξαερισμό του από τον πολύ κόσμο.(και όσο σκέπτομαι και την νέα γρίπη ανησυχώ).

Η εκδρομή τελείωσε με ένα γεύμα. Που δεν το περιγράφω καθόλου καθώς είναι σχετικά φυσιολογικό για τουριστική περιοχή.

KALOKAIRINES DIAKOPES

2009-08-09T15:27:00.001+03:00

Βρίσκομαι ήδη στην δεύτερη μέρα διακοπών αλλά νομίζω πως δεν ήμουν έτοιμος για αυτές. Στις διακοπές όλοιψάχνουν να ηρεμήσουν και να γεμίσουν τις μπαταρίες τους. Εγώ πάλι έχω βαλθεί να μην θέλω ξεκούραση και το ακόμα χειρότερο να αισθάνομαι οτι οι μπαταρίες δεν γεμίζουν με τίποτα. Βαριέμαι να πάω για μπάνιο. Βαριέμαι την παρέα των ανθρώπων. Βαριέμαι τις καθημερινές βόλτες. Γενικά το μόνο που με ευχαριστεί είναι ο χρόνος που ειναι αρκετός και καθόλου δεσμευτικός. Χρόνος άπλετος μα διάθεση μηδέν. Τέλος πάντων ελπίζω και η διάθεση να με πλησιάσει κάποια στιγμή.

Ελληνική νοοτροπία.

2009-08-05T22:27:00.002+03:00

Αύριο είναι γιορτή. Το ξέρατε?? Είναι του Σωτήρος. Έτσι λοιπόν μια και είναι η γιορτή του αγίου απο το εκκλησάκι που χαίρομαι όταν πηγαίνω εκεί, είπα να τον τιμήσω και εγώ τον άγιο.

Η εκκλησία αυτή δεν είναι μέσα σε πόλη ούτε κοντά σε κανένα μεγάλο μοναστήρι. Βρίσκεται σκαρφαλωμένο σε ένα ύψωμα των Πιέριων όρεων και έχοντας στα ποδια του τον Αλιάκμονα ποταμό. Εκεί δίπλα έχει και ένα μικρό μοναστήρι που νομίζω οτι πλέον δεν έχει κανένα καλόγερο. Το μοναστήρι αν μπορώ να το πω έτσι, λέγεται Μονη Μουτσιάλη. Βρίσκεται περίπου 15 χιλιόμετρα μακριά απο την Βέροια, πέρνωντας τον δρόμο για την Σφηκιά ή για το Ελατοχώρι απο την μεριά της Ημαθίας. Η εκκλησούλα αυτή είναι μικρή αλλά πανέμορφη. Βρίσκεται μέσα σε δάσος. Τριγύρω βλέπεις μονο ψηλά δέντρα. Πλατάνια και δρυς. Δίπλα του έχει και κανα δυο κυπαρίσσια και κάτι συκιές απο ότι πρόσεξα σήμερα. Αν πας σε άσχετη ώρα θα είσαι κατα πάσα πιθανότητα μόνος. Εσύ ο ουρανός, ο ποταμός, το δάσος και ο θεός. :)

Ιδανικό για όλους τους ανθρώπους που θέλουν απερίσκεπτοι να αισθανθούν γαλήνη.

Σήμερα όμως καθώς αύριο είναι η γιορτή του είχε κόσμο πολύ. Και εκεί είναι που τα χάλασαν όλα. Η γαλήνη που περίμενα να αισθανθώ έγιναν νεύρα. Πολλά νεύρα. Νεύρα για την τόσο κακή νοοτροπία μας.

Όπως είπα είχε κόσμο πολύ. Αυτό λοιπόν συνεπάγεται και πολλά αυτοκίνητα. Καθώς είναι στην μεση του πουθενά οι υπεύθυνοι έχουν φροντίσει να έχουν άπλετο χώρο για στάθμευση αυτοκινήτων. Έλα όμως που δεν έχουν προβλέψει την βλακεία του κόσμου. Παρόλο λοιπόν τον μεγάλο χώρο για στάθμευση υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που θέλουν να λέγονται έξυπνοι και δεν μασάνε απο αυτά. Προσπαθούσαν να μπουν αν ειναι δυνατόν με το αυτοκίνητο τους μέσα στην εκκλησία. Τροχαία και λοιπά αστυνομικά όργανα δεν υπήρχαν. Αποτέλεσμα αυτοί οι έξυπνοι να παρκάρουν πάνω στους ανθρώπους στην κυριολεξία.

Επειδή η εκκλησία είναι μικρή ζήτημα να χωράει είκοσι άτομα μέσα ο περισσότερος κόσμος ήταν στο μικρό προάυλιο. Ε λοιπόν οι έξυπνοι οδηγοί ξέρετε τι έκαναν? Παρκάρουν ακριβώς έξω απο την εκκλησία σχεδόν πάνω στον κόσμο. Τα καυσαέρια απο τις εξατμίσεις τους μπερδεύονται με το λιβάνι και η ατμόσφαιρα αποκτά άλλη χάρη. Οι παπάδες θα μπορούσαν άνετα να μην θυμιατίσουν καθόλου. Όλο και κάποιος έξυπνος θα βρεθεί να μαρσάρει λιγάκι παραπάνω και η ατμόσφαιρα θα γίνει κατανυκτική.

Είμαστε απίστευτοι οδηγοί τελικά. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Προσπαθούσα να δω φάτσες μπας και βγάλω κανένα συμπέρασμα για την νοοτροπία αυτή. Οι διαπιστώσεις μου?? Η εξυπνάδα δεν έχει ούτε όριο ηλικίας ούτε όριο κοινωνικού στάτους. Νέοι, γέροι, καλοντυμένοι, κακοντυμένοι, με φάτσα μορφωμένου, χωρίς φάτσα μορφωμένου, όλοι στο ίδιο καζάνι.

Μα τελικά τίποτα δεν υπάρχει να σεβαστούμε σε αυτόν τον τόπο??

Η φωτό είναι βγαλμένη απο το κινητό μου που δεν ειναι και τόσο σουπερ ντούπερ για να βγάζει φωτογραφίες.

Το βραβείο μου

2009-08-03T10:39:00.006+03:00

Σήμερα είμαι χαρούμενος. Βραβεύτηκα. Ναί ένα ακόμα απωθημένο μου βρίσκει επιτέλους την γιατρειά του. Πρώτη φορά στην ζωή μου με βραβεύουν . Και μάλιστα παραλαμβάνω το βραβείο απο ένα πρόσωπο που χαίρει της εκτίμησης μου. Την καλή μου φίλη Freedula.

Freedula μου σε ευχαριστώ πολύ πολύ για την τιμή που μου έκανες να μου δώσεις αυτό το βραβείο. Βέβαια αντιμετωπίζω το πρόβλημα οτι στην αρχή δεν κατάλαβα και πολλά πράγματα για το τι είναι ακριβώς αυτό το βραβείο, αλλά με μια αναζήτηση στον προσφιλή μου γκούγκλη βρήκα μια άκρη. Δεν σου κρύβω οτι μου άρεσε κιόλας. Το βρίσκω οτι τελικά μόνο με ένα τέτοιο βραβείο θα μπορούσα ποτέ να βραβευτώ. Το βραβείο της εγγύτητας. Περαιτέρω εξηγήσεις εδώ.

Πάντως για την απονομή δεν βάζω ούτε κουστούμια ούτε γραβάτες. Με το αγαπημένο μου τζίν και την μπλουζίτσα μου ήρθα. Άντε και λίγο απο το άρωμα που μου αρέσει.

Ιδού το βραβείο μου.

Και πάλι ευχαριστω και τώρα διαλέγω και τα δικά μου 8 βραβεία. Το ένα νομίζω οτι πρέπει να το ξαναχαρίσω στην Freedula (εμ εγγυτητας ειναι , τι να κάνω??) Τα υπόλοιπα 7 κατανέμονται ως παρακάτω:

Γλαρένια μου δυστυχώς έτσι ειναι αυτό το βραβείο. Το εννοώ ως το άτομο που αισθάνομαι κοντά.
Μαριλίτσα έρχεται η σειρά σου
Ψυχούλα μου πως θα μπορούσα να σε αποχωριστώ
άσκαρ ρε παλιόφιλε δεν σε ξεχνώ
Κοραλένια μμμμ πιο καινούργια αλλά πολλές φορές δένομαι ακόμα και απο ένα καλημέρα :)
Σοφία απο το μακρινό Λονδίνο (πάντως νομίζω οτι θα σου ταίριαζε ένα ταξιδιωτικό βραβείο. Βλέπεις με σενα ταξιδεύω. :) )
και τελευταίο το γκλομπαλάκι που έχει ένα υπέροχο χιούμορ και μια δυνατή γραφή

Επέλεξα αυτά τα ονόματα καθώς με κάποιους τους γνωρίζω περισσότερο καιρό. Για μένα αυτός ο περιορισμός των 8 με δυσκολεύει καθώς όλους όσους έχω στην λίστα μου τους θεωρώ οτι έχουν κάτι να μου πουν και φυσικά τους αισθάνομαι κοντά μου.

Ζωή ή παραμύθι ;

2009-07-30T23:49:00.004+03:00

Απόψε θέλω να αφήσω ένα δάκρυ

να κυλά στην ζωή

να την χαράζει βαθιά

να δίνει πνοή

Απόψε θέλω να αφήσω ένα δάκρυ

να μουσκέψει την γη

να ριζώσει να ανθίσει

να βρει την πηγή

Απόψε θέλω να αφήσω ένα δάκρυ

να βρει μια ψυχή

να της δώσει αλμύρα

και λάμψη πολύ

Απόψε θελω να αφήσω ένα δάκρυ

να πετρώσει στην γη

αγέρας να γίνει

μαζί σου να ζει.

μαύρισαν τα σύννεφα

βρέχει πολύ

το δάκρυ δεν βγαίνει

γιατί λείπεις εσύ

Βραδυνή καλημέρα.

2009-07-29T03:10:00.003+03:00

Ε λοιπόν αυτό που μου συμβαίνει ειναι πλέον άνευ προηγουμένου. Κοντεύει να γίνει μόνιμη κατάσταση. Και μιλάω για την μεταμεσονύχτια αγρυπνία μου.

Πέφτω λοιπόν στο κρεβάτι μου να κοιμηθώ και χωρίς καλά-καλά να προλάβω να κλείσω τα μάτια μου πετάγομαι πάνω λες και έχει ξημερώσει. Και αντε προχθές υπήρχε αιτία. Το κόλλημα της λέξης που αναφέρεται σε κανα δυό τρία ποστάκια πριν. Σήμερα όμως; Τίποτα. Ούτε αιτία, ούτε αφορμή. Το μοναδικό κακό που έκανα είναι ο μεσημεριανός μου ύπνος. Και μην φανταστείται τίποτα σημαντικό. Μία άντε δύο ωρίτσες με το ζόρι. Σκάρτες που λένε. Όσο για το βράδυ; Και εκεί μια χαρά πήγαιναν όλα. Κατά τις 11 είχα νιώσει ήδη τα ματάκια μου να βαραίνουν. Σκέφτηκα λοιπόν να μια καλή ευκαιρία για παραπάνω ύπνο και ξεκούραση. Γρήγορα γρήγορα στο κρεβατάκι μου και ο ανεμιστήρας να με φυσάει για να υπάρχει και δροσιά. Γύρισα απο την μία. Γύρισα απο την άλλη. Τίποτα. Τα μάτια κλειστά και το μυαλό στο φουλ τις μηχανές. Σκέφτομαι τι καλύτερο να το κουράσω λιγάκι με λίγο διάβσσμα. Έτσι λοιπόν ανοίγω πάλι τα φώτα και αρχίζω το διάβασμα. Το έπιασα όμως αδιάβαστο. Εγώ διάβαζα και αυτό πήγαινε βόλτες. Πότε την θάλασσα σκεφτότανε πότε το βουνό. Δεν γινότανε τίποτε. Και συν σε όλα αυτά; Τα μάτια. Τα κακόμοιρα είχαν βαρύνει τα βλέφαρα για τα καλά. Σκέφτομαι. Το μυαλό δεν κατάφερα να το κουράσω ευκαιρία τουλάχιστον να ξεκουράσω τα μάτια. Κλείνω βιβλίο και φώτα και ξαναεπιχειρώ να κοιμηθώ. Μάταιο. Το άτιμο το έχει βάλει πείσμα. Δεν θέλει με τίποτα να συνεργαστεί. Ενώ παίρνει απο παντού τα ερεθίσματα της νύχτας κάνει λες και έχει ξημερώσει απο τώρα. Αρνείται να υπακούσει και ταλαιπωρεί όλα τα υπόλοιπα όργανα. Μάλιστα έπεισε και τα μάτια ότι ξημέρωσε και στέκουν και αυτά σαν χαζά, ορθάνοιχτα. Βρε μανία απόψε. Τι τα έπιασε δεν καταλαβαίνω. Και όσο σκέφτομαι οτι αύριο στις 7:30 θα πρέπει να είμαι στην δουλειά κατάφερα να φέρω και μουσαφίρη. Το άγχος αρχίζει και με κυριεύει.

Δυστυχώς όμως δεν γίνεται τίποτα. Έγραψα και ένα σωρό πράγματα εδώ και αυτά τίποτα. Το παίρνω απόφαση λοιπόν. Για να τους την σπάσω θα μείνω ξάγρυπνος ώς το πρωί και αντε να δω πως θα τα βγάλουν πέρα αύριο.

Ριμάδα ψυχή

2009-07-28T18:43:00.001+03:00

Αφήνω το νερό να κυλά πάνω μου

όπως κυλά η σκέψη σου στην ψυχή μου

Κρύο νερό να παγώνει το σώμα

να παγώνει τον χρόνο

να σταματά τις θύμησες

που τρέχουν στα όνειρα μου

Μια θάλασσα τα μάτια σου

που γλυκοφέγγει του δειλινού το χάδι

Έρημη άφησες την ψυχή μου

σαν την δαιμονισμένη να γυρνά

στου κόσμου τα χαλάσματα

Στον στεναγμό από το δάκρυ

κρεμάστηκαν τα όνειρα μου

Τα 'δε ο ήλιος μόνα τους

και στο ταξίδι τα έβαλε

στο άγνωστο να πάνε.

Ψυχανάλυση κατεπειγόντως.

2009-07-27T20:05:00.003+03:00

Ορίστε δεν πρόλαβε να στεγνωσει το "μελάνι" που έλεγα οτι θελω να ειναι χαρούμενη η εβδομάδα μου (σε απαντηση μου σε σχόλιο της Κοραλλένιας) και ήρθαν τα πρώτα σύννεφα.

Έκανα πάλι την μαλακία μου και κατάφερα να πληγώσω ανθρώπους που πιστεύω πως με αγαπούνε ή τέλος πάντων ανθρώπους που μου δείχνουν την συμπάθεια τους.

Μου φαίνεται πως χρειάζομαι ψυχανάλυση. Δεν μπορώ να εξηγήσω ώρες ώρες την συμπαριφορά μου. Κάνω κάποιες εντελλώς αψυχολόγητες ενέργειες και καταφέρνω να στεναχωρώ του ανθρώπους γύρω μου. Και το θέμα είναι οτι οι προθέσεις μου μόνο τέτοιες δεν ειναι. Δηλαδή δεν το κανω για να τους στεναχωρήσω, να τους πληγώσω, να τους αμφισβητήσω ή να τους κάνω να αισθανθούν άβολα. Το εναντίον. Απο το ενδιαφέρον μου και την αγάπη μου για αυτούς, μπορεί να πώ ή να κάνω μια ενέργεια χωρίς να σκέφτομαι το πως θα το εισπράξει ο άλλος. Και όταν διαπιστώνω οτι αυτό στεναχώρησε τον άλλον, σκάω.

Ετσι λοιπόν και σήμερα την έκανα την μαμακία μου. Ενώ ότι έκανα, το έκανα απο την αγάπη μου και τον θαυμασμό μου για ένα πρόσωπο που αγαπώ , εκτιμώ και σέβομαι, τελικά κατόπιν ώριμης σκέψης (ανάθεμα την δεν μπορεί να έρχεται νωρίτερα??? ) κατάλαβα οτι τελικά δεν βγήκε έτσι σε αυτόν. Είμαι να σκάσω τώρα. Μπορεί να μου εξηγήσει κανείς γιατί μου συμβαίνει αυτό?? Είμαι αυτοκαταστροφικός?? Γεννήθηκα για να στεναχωρώ τους γύρω μου??Ή τόσο απερίσκεπτος και εγωιστής που δεν βλέπει πέρα απο την μύτη του??

Τίποτα! Χρειάζομαι ψυχανάλυση κατεπειγόντως.

Μεταμεσονύκτια γραμματική

2009-07-26T03:00:00.003+03:00

Κοίτα να δεις τώρα τι έπαθα. Τρεις η ώρα την νύχτα και μου κόλλησε μια λέξη που δεν λέει να φύγει. Με παιδεύει κοντά δύο ώρες τώρα. Δεν αντέχω λοιπόν και κάθομαι και την γράφω εδώ μπας και την ξορκίσω και ηρεμήσω.

Ενθουσιασμός και τα παράγωγα του.

Επειδή όμως δεν την ξέρω τόσο καλά απο γραμματικής άποψης και συγχρόνως λέω να κάνω και μια άσκηση θάρρους (και μην ρωτήσει κανείς γιατί χρειάζεσαι το θάρρος - η απάντηση είναι προφανής και δίνεται απο το ότι όλοι έχουμε ανάγκη λίγο θάρρος παραπάνω) όπως έλεγε και ο Λαζόπουλος σαν ενας μικρός μήτσος, έχουμε και λέμε:

1) ενθουσιάζω, ρήμα - εμπνέω ενθουσιασμό σε κάποιον ~ το πλήθος// τον ενθουσιάζει αυτή η ιδέα Ετυμολογικά προέρχεται απο το αρχαίο επίθετο ένθους/ένθεος, το οποίο αναφερόταν σε αυτόν που "διακατέχεται απο θεϊκή έκσταση"

2)ενθουσιασμός, ουσιαστικό -το να αισθάνεται και να εκδηλώνει κανείς έντονα ευχάριστα συναισθήματα ~ το πλήθος παλλόταν απο ενθουσιασμό ή έγινε δεκτός με ενθουσιασμό

3) ενθουσιαστικός, επίθετο-αυτός που δημιουργεί ενθουσιασμό

4)ενθουσιώδης, επίθετο-γεμάτος ενθουσιασμό π.χ ενθουσιώδης υποδοχή ή που ενεργεί με ενθουσιασμό π.χ ενθουσιώδης υποστηρικτής μιας θεωρίας

Η ερμηνείες αυτές βρέθηκαν στο εξάτομο λεξικό του Μπαμπινιώτη με τίτλο Λεξικό για το σχολείο και το γραφείο.

Τελικά είναι στιγμές που απορώ με τον εαυτό μου πως καταφέρνει και έχει κάτι παράξενα κολλήματα τις πιο ακατάλληλες ώρες.

Ουζάκι στο μπαλκόνι

2009-07-24T22:34:00.005+03:00

Σήμερα η μέρα είχε απ' όλα. Το πρωί δουλειά, ευτυχώς όχι με ιδιαίτερο φόρτο. Απο το μεσημέρι και μετά όμως εκτυλίχθηκε πιό φορτωμένη. Έτσι λοιπόν μετά και το μεσημεριανό φαγητό και καθώς ο ύπνος δεν ερχόταν αποφάσισα οτι έπρεπε να τελειώσω το συμμάζεμα της υπόλοιπης αποθήκης που έμεινε απο τα χτες. Βάλθηκα λοιπόν να την τελειώσω οπωσδήποτε. Το είχα αποφασίσει πως αν δεν τελείωνε δεν θα σταματούσα. Και επειδή ως γνωστόν είμαι μεγάλος πεισματάρης το θαύμα έγινε. Η αποθήκη γύρω στις 9 το βράδυ είχε μαζευτεί. Θαύμα θαύμα αναφώνησσα και καμάρωνα σαν γύφτικο σκερπάνι όπως λένε στον τόπο μου. Το τι πέταξα δεν λέγεται. Περίπου δέκα μεγάλες σακκούλες πράγματα που έμεναν εκεί ως ανάμνηση διαφόρων γεγονότων. Όμως είπαμε. Καιρός για αλλαγές. Μεγάλη διάθεση να αλλάξω πολλά. (ελπίζω να μου βγει σε καλό).

Και μετά το καμάρι σκέφτηκα να κάνω κάτι ακόμα πιο πρακτικό και καλό. Γιορτή αναφώνησσα. Ευκαιρία για γιορτή. Ευκαιρία για λίγο ποτό να ηρεμήσω και να με ξεκουράση. Βλέπεις μετά την δουλειά ένα με δύο ποτηράκια ουζάκι το μόνο που θα καταφέρουν είναι να σε ξεκουράσουν και να διώξουν την κούραση και το στρές. Αυτό λοιπόν και έκανα. Μπορεί η γιορτή να χρειάζεται τουλάχιστον άλλον ένα για να είναι πετυχημένη, αλλά και έτσι, παρέα με την μοναξιά μου, η γιορτή πέτυχε. Όσο για τα απαραίτητα; Ε! δεν θέλει και πολλά. Μια κονσέρβα, μια ντοματούλα, λίγο τυράκι και το ουζάκι με πάγο και παγωμένο νερό. Λίγη καλή μουσική και όλα είναι έτοιμα. Σε δέκα λεπτά όλα τα είχα σερβίρει στα πιάτα τους και καθισμένος στην καρέκλα να τα απολαύσω. Ευτυχώς ο αγαπημένος σταθμός (Ερωτικός Fm απο την Θεσ/νίκη) είχε πολύ καλές επιλογές όπως πάντα. Και ο τόπος της απόλαυσης ; Τι καλύτερο απο το μπαλκονάκι μου. Αυτοσερβιρίστηκα και άρχισα να πίνω. Αν είχε και λίγη παραπάνω δροσιά θα ήμουν ακόμα εκεί. Δυστυχώς όμως μάλλον πέτυχα την πιο ζεστή βραδιά του καλοκαιριού. Έτσι λοιπόν τα μάζεψα γρήγορα και ναμαι εδώ να σας μιλώ.

Και για του λόγου το αληθές τράβηξα και μια φωτογραφία με τους μεζέδες μου, έτσι για να παίρνετε ιδέες και σαν κέρασμα για ένα μεζεδάκι στα γρήγορα, έστω και εικονικά.

Παρακάτω και ένα βιντεάκι με ένα απο τα τραγούδια που έπαιζαν.